Gök Ekin

‘Kalk gidelim düğüne’ dermiş, İsmet Özel’in annesi ayakları uyuştuğu vakitler. Sesini duymadık ki hiç; bu güzel cümlenin müziği nasıldı annesinin ağzında devinirken, bilelim. Ama güzelmiş ki en az onun kadar güzel bir şiirin başına taç etmiş o sözleri.

Ne garip terk edip gitmek eskisi kadar zor gelmiyordu. Ne de olsa ayrılık acısı kanayan yarasıyla her an beraberindeydi. Nerede olduğu ne fark ederdi ki. Gönlü yaşamak istediği mekanlardaydı, bedeninin varlığı iyice anlamsızlaşmıştı.

Aklığın parıldasın ayda
Ürperen omuzların, yasemin gibi kar beyazı
Ve ateşli nefesinin alevi ısıtsın beni
Salınarak dolaş benimle uzaklarda.

Naziler, açığa çıkardıkları toplu mezarlardan ötürü Sovyetleri suçladılar, Sovyetler ise bunun bir Nazi provokasyonu olduğunu savunacaklardı. Sürgündeki Polonya hükümeti, olayın soruşturulması için Kızılhaç örgütüne başvurdu.

Edebiyatın, bir tür ‘estetik yöneticilik başarısı’na dönüştüğü bu karanlık günlerde ruhumuzu bir kandil gibi ışıtan şiirlerin sahibinı, Türk ve dünya şiirinin bu büyük çılgınını huzurlarınızda muhabbetle selamlıyorum :

Mustafa Oğuz’un Görsel Şiir Çalışması.

Gözyaşlarım bana ne kadar boş şeylere ağladığımı haykırdı bugün. Neye ağladım bugüne kadar diye düşündüm. Ve anladım ağladıklarım hepsi boşunaymış. Hepsi anlamsızmış. Eyvah!!!

ya olmamalı ya da “hiç” olmalı…