Kış masalı
‘Tın tın kabacık, nerede kaldın babacık?’
Nasıl da zifirî karanlık her taraf. Hay Allah! Ne yapsam acaba? Gelmek zorunda mıydık sanki bir sürü vahşi hayvan çığlığının sardığı bu acâip ormana? Hem sonra, hepsi de yüzlerce metre uzunluğunda her türden binlerce ağaç; üstelik hiç birisi de bakımlı değil, ne tıraş olmuşlar, ne de ütülemişler giysilerini. Anneleri yok mu bu ağaçların, onları da bırakıp gitmiş mi babaları? Ya ablaları nerede? Sabahları kim götürüyor onları okullarına? Öyleyse,‘bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde’ tekerlemesini söyliyeyim de bir masala dönüşsün içinde bulunduğum bu umutsuz ve tuhaf durum.

Şiirle derdi olan/dertlenen bir şair Adem Turan. Şiirin çilesini, yükünü çeken, onu ciddiye alan bir kalp taşıyor. Şüphe yok ki şiiri ciddiye aldığı kadar, şiirlerinin muhatabı tarafından da ciddiye alınmasını bekliyor.

Tevafuk diyorsun ya, sanırım kapının anahtarı onda. Biz, bizim açımızdan tümüyle belirsizlik ve gizemle dolu bir hayatı yaşıyoruz. Aslında içerden ve samimi bakacak olursak son derece korunmasız ve çaresiz bir haldeyiz. Korunmasız derken sahipsiz demek istemiyorum. Hiç kuşkusuz bir Sahibimiz var ve bizi Hafizun meleklerle koruyor. Lakin biz, beş duyu ile algılanabilir bir alemde, kendi sınırlarımıza hapsolmuş, giderek bu berbat modernlik içerisinde de kişisel doğamızın sınırlarında boğulmuş, sanatkar isek, yazar isek, egosantrik hayalciliğin pençesine düşmüş, güçsüz, kendisini bir şey zanneden ama şey dahi olamayan,

Bazı filmler; izlenimci içeriğe sahip “sıradan ” veya basit taklitler ile bir “imitasyon” film etiketine maruz kalıyorlar. Bu artık bilinen bir husus. Ama bir de izleyici rekorları kırmış filmler var. Slavoj zizek’in hayranlarını aptal bulduğu matrix veya yüzüklerin efendisi gibi filmler. Bu filmler kendilerine göre bir felsefe tanımlayıp ve hiçbir ontolojik ve toplumsal temele dayanmadan, [...]

Bu sayının kapağında sonsuzluğa yeni uğurladığımız Fazıl Hüsnü Dağlarca bize şiirinin hüzünlü sesiyle gülümsüyor… İkindi Yağmuru’nu bir yağmur sevinciyle karşıladık, yağmurdan sonra kokan toprak gibi içimize çektik… Yayım hayatında başarılar diliyoruz.

Kalbimde sürgünlerle sürülmüş buğday tarlalarının fotoğrafları var. Her gece bir mum yakıyor, sönene kadar fotoğraflara bakıyorum. Sözlerin yanık resimler gibi düşüyor gözlerimin kandillerine. Gözlerim karların üstündeki korlar gibi kızarıyor. Sonra iki ırmak olup, iman tahtası kemiğimi sınır çizerek, aşağılara doğru akıyor. Kendimi ikiye bölüyorum gözlerimle; yarısı sen, yarısı ben oluyorum. Yatağını arayan, birbirine baka baka akan iki ırmak oluyoruz. Aramızda hatıralarla ilmik ilmik örülmüş bir perde var.