İSKİ’nin bir hafta içinde İstanbulun sularını ikinci kez kesmesinden…. Eyüp Sultan’ın avlusundaki güvercinlerin gülünç bir umursamazlıkla üzerlerine gelen insanlardan kaçmayıştan.. Okul serüvenlerinin adını anmanın dahi binbir ızdırap halini alışından ve bu riske hiç girilmeyişinden… Eskiden sık uğradığımız izbe parkta artık zorla buluşabilmemizden ve sohbetlerin “e daha daha nasılsın?”dan öte geçemeyişinden…Birbirimiz için “ne tuhaf şey” ifadesini sık kullanışımızdan çünkü, gayrı aynı dili konuşamayışımızdan… Oysa, “dipteyim, sondayım, depresyondayım” şarkısının dillerde rahatlıkla arzı endam edebilişinden… Pembe, sarı, yeşil… bazen, hani senin de sevdiğin gibi gül motifli kağıtlara yazılı mektupların artık beni ağlatmayışından… Taşınması güç olan herşey gibi,aşkın da inkara terkediliverilişinden; “yalandı, bitti” lere sık maruz kalışından… Dostlara sitemlerin artışından… Ellerimin, aşikar sızımız gibi havada asılı oluşunda… Belli; sular durulalı çok olmuş!!

“Her şeye rağmen”; pek çok ifadede kullanılır bazı onulmaz boşlukları doldurabilmek adına ve “bir şeyleri” dillendirmek için en uygun üç kelimedir de çünkü “bir şeyler” “herşeye rağmen” sürmektedir…. Bir şekilde sular durulmaktadır içlerimizde. Belki de durulamayacak sular bizi pek de irdelememektedir asıl itibariyle… “Öz eleştiri”lerde kendimizin avukatlığını üstleniyoruzdur çokluk… Ve yine kendimizin psikologu olarak diyoruzdur ki: “Herşeye rağmen hayat devam ediyor, boşver!” Evet! Kahretsin ki herşeye rağmen devam ediyor. Hayat… Neden ve nasılını bilmiyorum ama ediyor işte! Bu “herşeye” yi küçümsemek lazım öyleyse…sahi, neye rağmendi ki? Kucağımdayken bir kurşunun beynini dağıttığı bebeğime, evim çökünce altında kalan anneme, yaralı halde savaşa gidip esir olan eşime….neye rağmen ha, neye?! Hayatımızdaki bu “herşey”ler bunca çetrefilli iken ne büyük marifet değil mi suları durultabilmemiz! Öyle ya azizim; daha ölmedik! “Yürek deniziniz dalgalı olsun arkadaşlar! Böylece içindeki çöpler karaya vurur!” demek isterdi; hiçbir sonuca bağlayamadığım bu yazının bitişinde. Ama bilirim buna hakkım yok! Bu istem pahalı bir bedel gerektiriyor çünkü… En iyisi radyomda çalan şu şarkıyla bitireyim: dalgalandım da duruldum / koştum ardından yoruldum, binlerce güzel sevdim de / en son sana vuruldum!