Gök Ekin

“Aşk ve İstanbul bile
ölüyor
ölünce insan”
M.B

Anlatacağım hikayenin adı yok.T ıpkı kişilerinin de aslında varlığının şüpheli olması gibi. Ama mekan var. Elbetteki şehirlerin şahı İstanbul….

Aşka dair yolun durağıdır İstanbul. Ordan geçer, karlı bir İstanbul akşamını ısıtır bazen, bazen terminalde sarılan elleri, yürekleri… Acı olur, keder olur ve illa ayrılık olur.

‘’ÖLÜYORUZ ÖYLEYSE YAŞANILACAK’’

Geride kalanın son çığlığıdır bu mısra….

‘’Ölüyoruz öyleyse yaşanılacak’’ O zaman yaşamak umrundadır aşığın. Gitmek isterken delice, yaşamak umrundadır. Alışır, neye alışmaz ki insan. Ama yüreğinde tüm sıcaklığıyla yaşar kederini, acısını, sevdasını, aşkını.

Bazen yıllar sonra alınan geçmişte kaybedilmiş bir kitapta, bazen kitap arasında gizlenen adında, bazen de eski dergiler arasındaki gizli fotografında canlanır anılar.

İnsan anılarda yaşar/İnsan anılarla yaşar.

Yaşınız otuzu geçti mi anıların kıymeti de artar. Yüreğinize oturan ayrılık mı keder mi kader mi bilmeden süzülür gözyaşlarınız.

“Gözyaşımda saklısın
Ağlayamam ben
Düşeceksin sanırım
Kirpiklerimden…”

Sevincin yedi gün hüznün bir ömür boyu süreceğini söyleyenler haklı olsa gerek.

‘’Terminal’’ sıradan bir hollywood filmi, sıkışmış, direnen, alışan ve kapıları zorlayan çıkış yolu arayan modern insanın dramı, tutunduğu şey yine ‘’aşk’’. Aşık olduğu kadınla benzerlikleri, sevdaları sürekli bir hayatı paylaşmaya yetmez. “YAZGI” sevilen çoktan kabul etmiştir hayatın gerçeği olanı yani yazgısını.

Bizler modern dünyanın iğreti yaratıkları, hikayenin kahramanları. Aşk ve İstanbul bile ölüyorsa/Ölünce insan

Ayrılık ve ölüm kendine vardırıyorsa insanı

Yapılacak şey nedir?

Ölmeden önce ölmek mi

Unutma bahçesinde gezinmek mi?

(Doğru soruyu sormak, doğru cevabı bulup söylemekten daha zordur.)

Ne dersiniz?