Usta yazar Mustafa Kutlu’nun yeni kitabı Zafer Yahut Hiç, bir aşk hikâyesi. Mustafa Kutlu öykücülüğünün son halkasında yazarın yolu bu kez İstanbul’un gecekondu semtlerinden birine düşüyor. Kitapta, yine her Kutlu öyküsünde olduğu gibi sosyolojik bir fotoğraf beliriyor.
“Dağı Delen Irmak” Romanya’da azınlık, Türkiye’de muhacir ve Amerika’da göçmen olan bir entelektüelin, Kemal Karpat’ın yaşam öyküsü. Kitapta ünlü tarihçinin zorluklarla geçen ama başarıyla sonuçlanan hayat mücadelesi okuyucuya sunuluyor.
Ömer Lütfi Mete ağbi Cemal alemine gitti. Allah rahmet etsin.
Yakınlarının kalbinden acısını alsın.
Güzel bir insandı. Arı gönüllüydü. İlim ve irfan sahibi idi. Edep erkan bilirdi. İçtendi, samimiydi, dürüsttü.
Bu klişeyi son zamanlarda çok duyar olduk. ‘Türk edebiyatı dışa açılıyor. Özellikle Pamuk’un Nobeli almasıyla birlikte…’
Bu klişenin doğru bir yanı da var kuşkusuz. Türk edebiyatı, özellikle Teda ve kimi yazar ajanslarının da katkısıyla ‘dışa açılıyor.’
Meriç’in bilinmeyen yönlerinin keşfi ise, Dücane Cündioğlu beye nasib oldu. Bir yazısında (Yeni Şafak, 05 Ağustos 2006 ) belirttiği üzere, “bugün ‘Cemil Meriç’ dendiğinde akla gelen, 70′li, 80′li yılların Meriç’idir; 60′lı yılların Meriç’i henüz keşfedilmeyi bekliyor. 40′lı ve 50′li
Şiirinizle akraba olduğunu sandığım Rilke, yalnızlığı yağmura benzetir; bir döngü, bir çevrim içinde, içimizden ve yeryüzünden buharlaşan, sonra tekrar yere inen ve akarsularda çağlayan bir yağmura…Şiir yalnızlığımıza ilişkin neler söyler, yalnızlığı daha da mı ağırlaştırır
Bahçe istasyonunda durunca, elindeki tepside içköfte, vagonlara üşüşen satıcıların bağırtılarını ve genzime çarpan soğan, yanmış yağ kokusunu hatırlıyorum. Midem bulanırdı zaten ne zaman tirene binsem. ‘Araba çarptığı’ için, o uzun, yorucu yolculuğu zaman zaman
Tanpınar, Aydaki Kadın romanının konusu sorulduğunda böyle cevaplamış : ‘mevzuu, hayat…’ Neyin değildir ki! Ama, buradaki ‘hayat’ kelimesi, bizi, Derrida’nın ‘neler oluyor?’u gibi kışkırtan bir ifadedir. Bu imayı izlediğimizde, Huzur’un, Saatleri Ayarlama Enstitüsü’nün,
İnsan, insanlığını maya ile bilir. Maya olmadan insandan bahsedemeyiz. İnsanın kendini bilmesinden de bahsedemeyiz. Maya, esastır, özdür. Mayasını, aslını esasını bilen, gönlüne gelen, gönlüne çalınan kelamı bilen kendini bilir. Kendini bilmenin insan olmanın esası
Seksenli yılların başlarıydı, ihtilalin şefgenerali Kenan Evren’in eski siyasi parti genel başkanlarına aşağılamaya dönük bir konuşmasında, ‘eskiye rağbet olsaydı bitpazarına nur yağardı’ cümlesini kullandığı sırada Ankara’da İtfaiye Meydanı’na yağmur yağıyordu. Bu ‘tesadüf’le
Son Yorumlar