Perilere inanır mısınız? Ben inanıyorum. Çünkü Peter Pan’dan biliyorum inanmıyorum dersek bir peri ölüyor. Buna gönlüm dayanmaz. Sizin de insafınıza kalmış artık. Hem benim kulağım deliktir, duydum; Sebe Melikesi Belkıs’ın bir peri [ya da elf deyin siz ona] olabileceği söyleniyor. Babası Haddad isminde bir cinmiş.
Varlığımızın derinliklerinde taşıdığımız “olmak” hevesimizi düşünerek korkarız. Soylu bir atın toynakları sökülür sırtımızdan. Gecenin soluklanışı, nefes alıp-verişi/teneffüsünün, sabahın aydınlığını barındırdığından haberdar değilizdir henüz. Yeniden hep yeniden doğmaya teşneyizdir. Kanı görürüz ve yanımızdan ayırmayız onu. Kanı okşar ve kabartırız. “Kanla bir sabah/Akşam kanla.” Kan şaşırır, kan şaşırır.
Filmi izledikten sonra aklıma ilk gelenlerden biri “Papalagi: Göğü Delen Adam” oldu. Scheuermann’in Samoa reisinin dilinden “beyaz adamı” anlattığı kitabı. Hikaye değişmiyor anlayacağınız.
Beyaz adam sömürü ve köleleştirme için gelir; “medeni olmayan yer”e
Usta, çırağa soruyor: “Tek elin sesi nasıldır?” Kara-kara düşünen çırağın, uzun süre cevap bulamayışına şaşırmayan Usta, bu kez de nasihat eyliyor: “Eğer düşünmeyi bırakmazsan, doğru cevaba ulaşamazsın.” Ve çırak, hakikate biraz daha yaklaşmış olmanın
Başlığı şaşırtıcı bulmayan var mı? Ya da başlığı ‘küresel ısınma’ ile bağlantılı bir durum olarak değerlendir(e)meme gafleti gösteren biri? Beri gelsin, ancak böyle bir “gafil”le yol alabiliriz. Yürüyeceğimiz yol keçi yolu, bir patika. Zorlukla ilerleyeceğiz haliyle, beklenmedik durumlar
Okunma sırasına girmiş kitaplardan biri değildi. Beklenmedik bir buluşmamız oldu kitapla. Şöyle bir bakıp düşüncelerimi söylemem için elime tutuşturulmuştu. Şöyle bir bakıp nasıl yorum yapabilirsiniz? Çaresiz okumaya koyuldum. Ne mi oldu? Bu talihsiz buluşmaya sebep olan arkadaşa kocaman bir teşekkür borçluyum şimdi; son zamanların gözümü kırpmadan ve bırakamadan okuduğum nadir kitaplarından biri oldu Kayıp Yolcu[1]. [...]
Rab Cemalini gösterdi. Ve hayat başladı ANNE’yle. Başka değil, illa şefkatindendir ANNE’nin: _Sarıldı, sarmalandı; serpildi, yükseldi; başı göklerdedir çocuğun. Ve hiç emzirilmemiştir abdestsiz çocuk. Âlim olacaktır, görülmüştür; hamur yemektedir aşinası. Ve sevgiyle karılmıştır çocuğun mayası. Sevgi hayat boyu baş tacı edilir, çünkü ANNE’ye de aynı yoldan gidilir.
Kuş uçmaz, kervan geçmez dağ başlarında
kendi üfürüğümün rüzgarıyla
Hehey lenmekteydim;
O topraktı, ana gibi yârdi, yetmişti
yetişmişti.
Evlat işte, ateş gibi yakıp deler bağrı,
Su gibi yatıştırıp soğutur ciğeri.
Son Yorumlar