gecenin hassasına sokulan ağartısı
peyderpey yüzüyor derisini öteki rengin.
günün susku taşbaskısına efsun kırağısı
gibi, uzun metrajlı şizofren bir yara olur
kemirir hep. sızlar karanlığa sokulan ağartısı.

oysa kitabeyi eskiten hiç kimsenin esrar suları,
büsbütün yalnızlık emen Tanrıya saklanır.
buğu sansürü iner şehrin vesikalı camlarına.
köpük uyur tıpkı o, iğreti. başlar çoğul uzletin
kamaşma yortusu. başlar yüzümden çağıltı.

ama ayna sıkı bir katafalktır ruhlarımıza…
italik yaşarız ve asude saikaları toplayan
hacıyatmaz değildir hiçbirimizin kalbi, direnmez.
ve elbet biliriz illegal yağmurları sobelemenin,
o feodal infilakını. çünkü insanı ağrıtır dilsizlik.

civciv olsun bari sesim, sistemin kabuğuna dert!
madem ki ikinci bir rengi yok eleğimsağmanın,
incinmesin daha kuşlar sabahın soluğunda…
Rabb’im içimde bir avlu sanki, mutedil uğuldayan
bir avlu, yaprak döken.