Gök Ekin

hep bir ağrıyı taşırdı annem
yüzünün terkisinde
toynağa kalkınca kalbi
aşka düşerdi
kırılırdı
en onulmaz yerleri

yaralı bir bakışı vardı annemin
kızımı öperken serçe gözleri
oysa annemin sızlayan kalbi kadar
yorgundu kızımın yüzü
annem ki baktıkça ona
görürdü en güzel yunanistan’ı

şimdi elini öpüp duruyor azra
ve zaman uyukluyor dudaklarında
annem kur’an okuyor yağmur arasında
uyanmasın diye kızım
mushafı tutuyor camdan bakan yağmura
ve sarı saçlı, mavi gözlü şair kızına

sahi şimdi benim için
ağlayan biri var mıdır
bu şehr içre acaba
şiirlerle düşler gören kızımdan
mushaf’la dua ören annemden
bir de gülderen senden başka