Vardı
172 izlenim
sokakta gece vardı. ufuklarda hayal vardı. ufuklarda yâr vardı. sokakların adım adım misafirleri vardı. herkes açıktı içinin sahillerine. herkesin bir yâri vardı. yârlar leyla olduktan beri kaldırımlarda mecnunluk vardı. sigara dumanları sızardı kelimelere. kalemlerde ağıt vardı. sıkıntı vardı. aşk vardı. ben ağlamaklıydım. şarkılarda hüzün vardı. açtım. sigarasızdım. tenimde bir aşk ürpermesi vardı. denize yaprak düşmüştü. denizde yangın vardı. sevgiliye küsesim vardı. uzak diyarlara gidesim vardı. saçlarımı rüzgar okşuyordu. bakışlarında rüzgar vardı. gurbetin hasretine hüzün şerbeti içirenler vardı. ben gurbettim. gurbetimde aşıklar vardı. aşıklar hep şairdi. dualar incinmesin isteyenler vardı. amin diyen güller vardı. ağlayanlar vardı. gökyüzü vardı. seveni vardı. kavuşamayanlar vardı. karanlık geceler vardı. kara fikirler alanlar vardı. ağlamayı unutanlar vardı. mağlubiyetten kurtulamayanlar vardı. gökyüzü için mağlup olanlar vardı. yâr diye ölenlerin belirsiz mezarları vardı. sokakta gece vardı. soğuk vardı. efkarlananlar vardı. olmayan bir yârdi.
olmak istemeyen bir de ben vardı
Kani Çınar ağabeyimiz uzun bir aradan sonra konsantre bir metinle varlığın öteki yüzüne göndermeler yaparak bizi hayal sahillerine çağırmış.”herkes açıktı içinin sahillerine. herkesin bir yâri vardı. yârlar leyla olduktan beri kaldırımlarda mecnunluk vardı.”Gözlerim bir cümleden diğer cümleye atladıkça varlık elbisemden de soyunuyordum. “ben gurbettim. gurbetimde aşıklar vardı. aşıklar hep şairdi. dualar incinmesin isteyenler vardı. amin diyen güller vardı. ağlayanlar vardı.” Aklıma bir hadis-i şerif geldi. “İnsanlar uykudadır, öldükleri vakit uyanırlar.” Yaşadığımız evreni alem-i menam olarak değerlendiren peygamber de hadisinde bizim gurbette olduğumuzu anıştırmıyor mu? Hani Cüneyd-i Bağdadi’nin de dediği gibi “Dünyayı hayal perdesi olarak gör ve o perdeyi de kaldır. Kala kala Allah ile sen kal.” Müthiş bir buluşma. Yar ile kavuşma anı… Daha nice yazılarda buluşmak dileğiyle efendim.