Gök Ekin

Güneş tuzlu terini bastırınca evrene
Yürek ham bir vuruşla çocuğa çarpar
Her sabah böyle başlar oyun.

Doğdun işte ölümlüsün
Herkes gibisin sen de
Annen senden önce
Güneş batar gece
Ateşe sürülünce ne kaynar içinde
Başımızı kaldırıp baksak görünür mü yüzün
Kalbin taşıdığından geriye elde ne kalır?

Sür kurşunu gözüne mavzerin
Ve sakın, sus.
Bak ürküp dağ bayır çobansız
Kalakalır yar başında
Dayar alnını serinliğine hiçliğin
Kestirilemez dostluklara çarpar pençesi
Akıl sinsice parlayan gözleriyle yakalanır
Korku sararsa da yüreği
Uçurum engeller görmeyi
Karşıda durup gülümseyeni.