Tazının ipi kopmadan
İsmail Karakurt •
Temmuz 20, 2005
91 izlenim
Kanamış bir sesle
Uğulduyor oyulduğu yerden
Kısrakları öğlen uykusunda bırakıp
Gözlüğünün tozlarını siliyor
Yürüdüğü yolların pasını.
Bir mevsim başlıyor bahara
Peşinden koşturuyor hayatın doyumsuz sesi
Ateşli bir hastalık gibi
Bitmek bilir sıhhatten çalınan
Bir mevsim başlıyor bir dilim ekmeğe.
Haşhaş tarlasından geçip
Her kalanın biriktirdiği yakıcı bir tehirle
Bir güzel üflüyor duasını
Bıldırki buğday çürüğünü umursamadan
Çok neşeleniyor
Güneşe serpilmiş kızlarını görünce başakların.
Geçen günleri sayıyor hardal kokulu
Geçen günleri elinde olmadan
Şimdi çok istiyor
Evet çok istiyor
Bir masanın kenarına oyulmuş bir mısra olmayı
İçindeki tazının ipi kopmadan.
7:20 am | Temmuz 20, 2005
“Nerede bıldır yağan kar şimdi?”
“Hele buzun nabzında atan güneşe bir bak”
Haşhaş kokuları, Eskişehir’den, Afyonkarahisar’dan, Isparta’ya dek.
Sanırım kafa yapıyor söylencesi doğru: Yaklaşık üç aydır kahvaltımda mutlaka bir haşhaşlı ekmek, sonra insomnia, sonra sanrı…