Gök Ekin

Ve yandı içim…
Bu devirde,
Bu zamanda
Ne benim işim?

Seninle halleşip suyu okuyacaktık hani
Akşamdan kalma bir vakit kırığı teneffüste
Camlar ayna olacaktı yakamozlar kalem
Gelip konacaktı akşam kuşları

“19 yıl sonra her şeye yeniden başlamak, yeniden öğrenmek, yeniden keşfetmek, yeniden inanmak ve unutmak. ..” deyip susuyor. Cümleyi tamamlamayış sebebini anlıyorum ama hasılısını ya da neticesini bile değil, cümleyi tamamlamayı bana bırakması zoruma gidiyor, çünkü ben de aynı yerde takılı olduğumu biliyorum. Beraberce bir açmaza girdiğimizi fark edip çeviriyoruz başımızı iki güvercinin ekmek kırıntılarını [...]

Çünkü onlar gidilecek yeri değil, sırtlarında taşıdıklarını önemserler.

Belki de düşen benim!

söyleyecek lafım varsa söylüyorum;
iki sümüklünün işi bu.
bozuldu herif iyi mi?
sana da iki çift lafım var ya?