Gök Ekin

Omzuma dokundu gül
Kırmızıydı rengi
Mahrem tutmamış ellerim
ve dizlerim titriyordu

yılları geri saran bir çıkrığım olsaydı
içine dadandığım ay hakisi kuyunun
yusuf’a rahvan olan yularını tutardım

şimdi bir çiçeğe eklendi tenim
öptü de beni şiirler oramdan buramdan
artık ben
bir bahçe kadar engin
bir uyku kadar derin