Gök Ekin

Etrafını belirsiz bakışlarla süzüyordu. Kafeden aldığı Latte’yi içmeyi unuttuğunu fark etti. Soğumuştu bile. Zamanın soğuttuğu sadece kahvesi değildi. Ilık yudumlar keyfini kaçırmıştı. Her şeyin sıcağını severdi o. İnsanın, sözlerin, yemeğin sıcağına meyli vardı. Soğuyan her şey bir bitişin, gidişin vaktini gösterirdi. İnsan ölünce soğurdu, demek ki giderdi. Kahve soğurdu, keyfi biterdi. Zaman soğurdu, yaşamak geçerdi. Mevsim soğursa aşk biterdi.

Telefonu çaldığında ürperdi. Hava soğumuştu. Üşüyen elleriyle telefonunu kavradı. Arayan ısrarcı bir tanıdık ve ama şimdi ısıtmayacak bir sesti. Açmadı. Telefon ısrar etti. Açmadı. Bu girdinin devamını oku →

Yaşadım sayacağım kendimi yine de
Aklımda eksik soneler
Kalbimde yarım yamalak bir hayalle…
Yaşadım sayacağım hayatı
Bu rutubetli yalnızlık içinde
Kimse bilmeyecek beni… Bilmesin…
Ben sırtlayıp umudumu
gideceğim
yarınlara
Her gün yeniden sevdalanmış biçimde
Bahsim geçsin istemem dudaklarından
Bir tek gözlerin kalsın yeter içimde.

Beni ilkokul öğrencilerinin silgilerinde
Biraz önce silinmiş bir yanlış lekesi olarak hatırla
Ya da ilk şiirini yazmış bir çocuğun
Avucuna yazdığı iki satırla;

Hatırla beni ki
Ben unutulmuş bir yangınım
Küllerim kapından geçmez umarım