Şimdi çok uzaklarda kelepçe misali hislerimi birbirine kilitleyen taraflarım.
Ölüm bukağılı yüreğimi daha ne kadar prangalayacak bilmiyorum.
Tabut gibi taşıdığım şu bedenim toprağa ne zaman düşecek, bunu da
Gönderdiklerini okuyorum nicedir, sızım dinmiyor, artıyor. Anlattığın eziyet dolu hayatlara kalbim dayanmıyor. Urumçi’ye, Bağdat’a, Mardin’e, Diyarbakır’a, Sivas’a kalbim dayanmıyor. Şehir adlarını duymaya dayanamıyorum. Her harf bi keder, her harf bi acı… Sonra bu
Yaşadım sayacağım kendimi yine de Aklımda eksik soneler Kalbimde yarım yamalak bir hayalle… Yaşadım sayacağım hayatı Bu rutubetli yalnızlık içinde Kimse bilmeyecek beni… Bilmesin… Ben sırtlayıp umudumu gideceğim yarınlara Her gün yeniden sevdalanmış biçimde Bahsim geçsin istemem dudaklarından Bir tek gözlerin kalsın yeter içimde. Beni ilkokul öğrencilerinin silgilerinde Biraz önce silinmiş bir yanlış lekesi olarak [...]
Bu garip sesli şarkıcı kadın kim?
O şarkı söylüyor/kime neden söylüyor
Bu meyhane de nerden çıktı.
Ben nerdeyim/burası neresi
Sanırım onları da görmezden geliyorlar. Bazen çok uzaklarda yürüyen bir insan silueti görüyorum, ona doğru yürüyorum o başka yöne gidiyor. Demek dışarıda kalan yalnız ben değilim, bu beni sevindiriyor bir nebze.
Kuşları ürperten yalnızlık kurduk
Penceremden gece girdi üşüyen bir karanlık
Soğuğu ben geceyi sen büründün
Sırtını güneşe verdiğin resimleri yakarak ısındık
Son Yorumlar