Bir taş ocağıydı tenim; kır, kır; kırılmazdı.
Bir taştı kalbim; yan, yan; sönmezdi.
Hataların ipil ipil esen alazında taş ocağına bakardın.
Etten, kemikten, kandan bir taş ocağı.
Evlat işte, ateş gibi yakıp deler bağrı,
Su gibi yatıştırıp soğutur ciğeri.
Bense ruhumun ürperdiğini duyardım o ân
Verdiğim selamın karşılığını beklerken
Biraz eğilsem de “üzülme! ben hala salmış değilim okyanusa al kanlarımı. muhafazasındayım kıyamete dek!” dediğini işitebilsem… ferahlasam, sevinsem… eksilse boğazıma düğümlenmiş şu sitem…
sana ve dosta ve dünyaya
selam verir gibi diledim
bir sabah sisinde
yitip gideyim
Bir ışık, biraz ışık
Hikmetsiz karanlığındayım dilin
Söylenir kuytularda duyulmaz hiç.
Bakanlar boşuna
Balkonlara
Balkanlara
Gözlerimin içinde aynı uyku.
haytadır hayat sözümü sundum ve bittim
hayat haytadır gözümü yumdum ve bildim
leşlidir suyu kırçıllı bazı bildim ve yumdum yüreğimi
karıncalanmış bir uzvun sularına
Son Yorumlar