Gök Ekin

Dünya! gördüm seni, kimlerin koynundaydın
Hangi kirli tırnaklar etlerine gömüldü
Her ne ettiysem beni kendine denk saymadın
Bir söğüt gölgesini bu garibe çok gördün
Sırtlanlar öldürmeden parçalarmış avını
Yaralı ceylan gibi toprağına yığıldım
Her gece o yosmanın paslı göğüslerine
Ellerimi kanatıp acılarla sığındım
Seninle ben kardeşiz aynı belden düşmüşüz
Aynı anneden olduk gözlerimiz aynı renk
Ne de çabuk sönmüşüz ikimizde düşmüşüz
Sen yaşamaya gittin bense yolda kayboldum
Çamurlu sularına secde ettim yıllarca
Çokça pişman oldum senden medet bekledim
Çatlak ve kısık bir ses kırık bir heves kaldı
Yazık ki değilmişim kendimi Davut sandım…

Her ağacın bir şiiri var
Bir yüreği bunu rüzgârlara söyleyen.

Kokusu, baygın kokusu gelir burnuma
Mayısta açan iğde çiçeklerinin.
Mayıstan hazirana
Hoş salkımlarıyla “dalları yerdedir”
Göle saçlarını çözen kadın gibi. Bu girdinin devamını oku →