Gök Ekin

Alıştım diyebilmek için kabullenmek gerek, ama kolay mı kabullenmek?
Acıyı, yanlışı, güneşin bir daha doğmayacağını, giden birinin dönmeyeceğini kabullenmek…
Şimdi uzak diyarlardayım.
Yüreğinin sıcaklığından çok uzak bir yerde.
Üşüyen ellerimi ısıtamayacak kadar uzaksın bana.
Gülüşünle doğan güneşim şimdi battı, KARANLIKTAYIM.
Yüreğimi ısıtan sözlerin yok artık.
Bir telaş içerisindeyim, korkuyorum.
Kabullen acının var olduğunu, kabullen ki alıştım diyebil.
Ben üç şeyi kabullendim;
Hayatın sevince güzel olduğunu,
Hayatın güzelliğinin gözlerinde olduğunu,
Ve bir daha gözlerini göremeyeceğimi.
Gözlerini göremeyeceğimi kabullendim ama,
Çok denedim, alışamadım.
Sevmelerim özel değil artık,
Sevilmek hep özel kaldı.

Hikâyat-ı kırk kanaat

Üç. Görülmüştür; ANNE mektubudur

Rab Cemalini gösterdi. Ve hayat başladı ANNE’yle. Başka değil, illa şefkatindendir ANNE’nin: _Sarıldı, sarmalandı; serpildi, yükseldi; başı göklerdedir çocuğun. Ve hiç emzirilmemiştir abdestsiz çocuk. Âlim olacaktır, görülmüştür; hamur yemektedir aşinası. Ve sevgiyle karılmıştır çocuğun mayası. Sevgi hayat boyu baş tacı edilir, çünkü ANNE’ye de aynı yoldan gidilir. Gözler pencereye dikilir, yollara hasret dokunur. Dillerdeki naz, kavuşmak niyazındandır. Yazılmıştır; ANNE dilinden babanın oğluna mektubudur:

“Müşfik olur ANNEler kıyamaz evladına
Çok uzaklarda olsa bile cevap verir feryadına
Bakma sen ANNE’nin nazına
Evladı için âh eder devam eder niyazına
Gözlerinin nuru, gönlünün süruru evladıdır ANNE’nin
Evladı üzülse cennet gelmez yâdına
İster ki sefalar gelsin, sürur gelsin evladına.”