Kul ile Rabbi arasındaki en kutsi münasebet, imandan sonra en sağlam bağ olan, kainattaki bütün varlıkların lisanı halleriyle yaptıkları ibadetlerin özeti olan namazın hakikatini ve mahiyetini anlamak, dünyamdaki karşılığını idrak etmek ve bu cümleden olarak
Çobanlar şiir söylemiyor
Arada bir dağ çıplak ve uçurumları keskin
Bucağına varılır mı okyanusun; ama sakin
Bir yanında sen, öbür yakasında ben
Ölü bir topluma su serpmek şaire düşer. Ve şair yeni bir ruh, yeni bir öz katar, öleyazan topluma. Çağının sorumluluğunu yüklenen şiirin temel vasfıdır bu: diriltici güç olmak. Şair, tek başına ayakta durabilmeyi bilebilmeli.
Şiirin çakır delikanlısı
Ey dili suskunlukta depreşen
Sivil atlar koşan altında
Şehirler dar gelince biz de gideriz
Soylu atlara biner çeker gideriz
Çocuklar gibi şen, denizler üstünde
Bulutlara biner seker gideriz
Bir sevgili çıkar gelir
Taziye elasıyla
Bahara yıkar beni
‘’Eskiden’’ derim
“Şairi olmayan millet yok demektir. Şairlerini görmeyen millet, kendini görmüyor, şairlerini yaşamayan millet, yaşamıyor demektir.”
iyi dilekler sunar gibi canlı bir alem kurar gizemli
savaşa yıkım der geçeriz böylece örteriz acıları
oysa geçmeyecek sınırı hiçbir zaman benjamin
ve zamana nakışlı bir yıkımdır filistin
Bu yüzden küçümsüyorum şairleri; o büyük büyük lafların ardında bir parça gerçeklik olsaydı kelimeler boğazlarını keser, dillerine varamazdı; eminim!
Herkesin kitabında
Çocukluk dediğin.
Şairlerin kitabında
Sözcüklerin yazgısı.
Son Yorumlar