Gönderdiklerini okuyorum nicedir, sızım dinmiyor, artıyor. Anlattığın eziyet dolu hayatlara kalbim dayanmıyor. Urumçi’ye, Bağdat’a, Mardin’e, Diyarbakır’a, Sivas’a kalbim dayanmıyor. Şehir adlarını duymaya dayanamıyorum. Her harf bi keder, her harf bi acı… Sonra bu
Sabah; lambanın ışığı, oda sakin.
Geceboyu uyurken biz, hatıralar döküldü
Dimağın sahiline. Gelir-gider hatıralar
Ve geride kırılgan bir açıklık bırakır ölüme.
“Dünyayı Bilmenin Beş Yolu” kaygılandırıyor beni.
Ardıçkuşunun öyle çok tüycüğü var ki gagasının çevresinde
Bilmenin bin yolu belki daha yakın olurdu.
Tanrı Evinde yaşayan bazı yaşlı ruhlar öylesine
Ten o fikirde değil.
“Küçük bir demir bilye,” diyor,
“Gömmüştük şu ağacın dibine.
Hadi gidip alalım onu.”
Benim basiretsizliğim çok fazla umutlu olmaktı.
Benim basiretsizliğim düşüşü görmemekti.
Verdiğim rahatsizlik için cehennemdekilerden af diliyorum.
Bir nebze karanlıktır düşen Titus’a.
Soğana batırılmış suyla vaftizlenir;
Baba gecede yıkayarak korur oğlunu.
Son Yorumlar