Derinleşiyor içimizin oyukları
Ölmek gücümüze gidiyor
Katlanıyoruz kanatmalarımıza
Oysa öleceğiz mutlaka
Anneannem üvey. Annem beş yaşında iken annesini kaybetmiş. Dedem de onlara “cici anne” olarak onu getirmiş. Annem zaman zaman öz babasından şikâyet etse de, üvey annesinden hiç şikâyet etmez. Ona karşı akıl almaz bir sevgisi ve sadakati var. Onu hiç üvey
Bir tarafında mezarlık, diğer yanında oduncu, uzun asfalt yoldan haftada bir gece eve dönmek için geçerdim. Teyzemler, çocukları ve biz büyük dayımlara rutin ziyaretler düzenlerdik. Önceleri gelenekten ötürü zorunlulukla gerçekleştirdiğim bu ziyaretlerde sıkıcı muhabbetler
İki omzunun arasına Vurulmuş bir mühür; Sol kaburgandaki eksikliği Omurgasında taşıdığından habersiz Bir kadın; “Bir gün belki hayattan…” diye başlayan Zamansız bir şarkı; Gidip de görenin Görüp de dönenin olmadığı bir yolculuk… Ne zor oysa Şiir yazmak ölüme…
Ne zor oysa Şiir yazmak ölüme…
biçimsiz adamlar yaktın,huysuz
çok kahkahalı gölgelerden
tam da bu anda uygunsuz karartılar
müzikle uğuldayan kısık ateş
ölü kelimeler sarkıyor saçlarından
kes de kan sıçramasın babasızlığından.
rezerve intiharları deniyor parende
akşamlığı becerememiş bir karanlık
tutunup sarkıt dikit ikileminde suya
akışkan göklere darmadağın çığlık
Bir sevgili çıkar gelir
Taziye elasıyla
Bahara yıkar beni
‘’Eskiden’’ derim
Şimdi, burada, dört duvar arasında hayatımda neleri eskittiğimi düşünüyorum sessizce. Sıradan bir hayatın beni cezbetmesini sağlayacak şeyleri nasıl kaybettiğimi de.
Son Yorumlar