Gök Ekin

yorgun bir öfke lavlanır ayalarından,
yudumlarken tınısını kumların.
sürtünürsün sandalına,
ezbere yürüyen nilüfer ağızlarına
şarkıya başlar; kürek sesleri,
kepenkleri çürük su yürüyüşleri.

omuzlarından dağılır güneş
eflatun çemberli planktonlara
bir gülüş bırak
içinde dolaşan renklerden.
bir gülüş ve
su tuzuna saklanan ellerin.

kışkırtır doklarını limanların
denize sıçrayan bileklerin
hıçkırır; oltanın genleri
denizi tamamlayan gözlerin,
pazarlara gerdan
dilsiz pullara.

Şiiri var akan, sanki ormanlardan gelirim.
Hızlı öpüşleri bilirim, öfkeyi miras bırakan.
Kanı var onun, kışları yılkı söken yakışları var,
Muazzam gelişleri var, yaza çıkacak at bakan.