Gök Ekin

bir mevsim kadar tanık olmak
bir mevsimlik şeylere
meyve kokusuna
yalın ve esmer ayağa
terin tadına

ince ağacın dalları kımıldarken
soğuktur viyadük dipleri
sorma kim daha çok üşümüş
ben mefluç

rahim çıplaktır ısıtır içini
rahim karanlıktır aydınlatır yüzünü
ayan beyan ortada olsa da yalnızlığım
doktora ihtiyacım yok

Kanamış bir sesle
Uğulduyor oyulduğu yerden
Kısrakları öğlen uykusunda bırakıp