Yaşım ilerledikçe huzur vermeyen pişmanlıklarım artıyor. Hayat karşısında beklentilerim azalıyor. Kör kuvvet ümidim büyük hayal kırıklıkları ile su gibi tükeniyor. Güvelenen zaman, çarkları arasında özlemlerimin sesini kısıyor. En güzel duygu ve hallerim olarak bildiğim
Tıkırtılar, kuvvetli vuruşlara döndü. İçeridekilerin iyiden iyiye duyacağı şekilde, en sağır piri faninin bile işiteceği biçimdeydi artık. ‘Yeter artık! Sağır sultan duydu sen duymadın, bu kadar umarsız olmak için karanlık kuyulara düşmüş olmalısın, yazık sana.’ diye seslense acaba daha çok küser miydi kendisine?
Son Yorumlar