i
ben onun gözlerini biliyorum
bu bile,
ekmekten ve tuzdan
ezekiel 25:17’den daha önemli
önemli,
yaraya basılan tütünden
yalnızlığa banılan tütünden

eleğimsağmanın renklerine ve suya andolsun
eva gözlerle ilk günah
tanrı kucağından
dü-
şe-
rek
gözlerin soğuk tetiğinden
maviye ve ahit’e yamanan
ilk günah.

ii
KİM KIRDI ŞEYTANIMIN KALBİNİ?
ağlıyor
-nasıl?
-pekâlâ
intihar katafalkı yaşam/sandığımız
sylvia plath –ich, ich, ich

bırak da ölelim bir güzel
susalım ve bırak ölelim
saçlarım böyle uzunken ve
gözlerin bu kadar maviyken işte,

çıplak ayak bir imtihan dikeni
yakamoz tarlası/pehh
proletaryadan perestroykaya
asla gidilmeyecek miyiz bir şehir
saint petersburg
kabaran tiyatrolar
-mesela damdaki kemancı-
oyy, bırak da ölelim bu denli meşhurken

ÇOLAK PANDOMİMASI BÜTÜN GÖRSELLİĞİ
gövdesinden bunalıp
valium haplarını boğazından abartan
pankisiden çoğalıp
çok militan yağmuru sabote eden
gel gelelim
LAL PRİMODANNASI BÜTÜN İŞİTSELLİĞİ

iii
en çok kanatanı
en çok severiz diye
bir hançer
elinden eksiksiz dolaşan
ŞEHRE KÖRKÜTÜK BİR DEPREM

ve deprem,
kente a la garson ihtilalidir
izmit’in
göğü iğneleyen evlerine
bu böyle anlatılır

ve aşk,
toprağa yamanan bir mezar kadar
asude değildir

iv
-hoka hey!
maviyi rehin almış bir kız gibidir
ve yürür denizin teninde

-hoka hey!
maviyi rehin almış bir kız gibidir
ve acıttıkça inadına
daha sevimlidir

v
ben bir göğüm ve gözlerini aç
yağmur anımsıyorum ben bir gök
negri! yağmur anımsıyorum

vi
çıplak bir su akıyor gövdemizden
donuyor sigaranın dumanı parmaklarında
fakir annelerin bebekleri üşüyor
tanrı bunu görüyor, yemin ederim görüyor
kralları bildiği kadar,
intihar komandolarını da biliyor

vii
ben bir göğüm ve ağır mavi
yağmur anımsıyorum ben bir mavi
negri! yağmur anımsıyorum

yok oluş mavisi işte büsbütün kaygılık
harflerim kuruyordu bulanık bir alfabede
kelebekler kötü yola düşmüştü ilginç
hayret ateş deniz ülkesine göç ediyordu

ve beni görünce değişiyor göğün rengi sanki
soluk alıyorum, gündemindeyim Tanrı’nın, yaşasın!
ve geçmesin hiçbir tutanağa adım diye
legal aşklarımı da saklıyorum avuçlarıma

aha, ay kımıldadı gökte ilk defa, gördüm
pena gitarı kanattı benim suçum değil
sevgilim çoğul tutsun kendini ben yokken
ve aldanmasın gamzesine mevzilenen hüzne

ben şimdi gidiyorum fotoğrafımı çekme sakın
arada sırada gidebilmelidir insan ansızın
ve bu yansımak zorunda değildir başka şeylere
çünkü fotojenisi olmayan bir eylemdir gitmek

gidiyorum üzgünüm, sanırım bu yağmur
tutarsız bir ürperme yaşam dediğin
ellerini aç, şehir yutkunsun soğuktan
ve üşümesin lütfen diyorum, ellerin diyorum

telaşsız ve renk vermeden seviyorum
Tanrı’nın lügatinde rötar yoktur diye
zehre endeksli bir şehzade ürküntüsü
ya da kurşun buğusu bilmiyorum

evet tehirsizdir Tanrı’nın tecrübesi
ama, ah bu la-dini söylem aymazlığı
Tanrım
baharı erteler misin mümkünse bu yıl?

Ben anlatamıyorum kendimi
Sahi kim anlatabilir ki?
Aşkın ılık olduğunu, ya da
Elbiselerinde neden gri güller büyüttüğünü…

Bu sabah öylesine akıyorum işte
İncecik bir ezgiye kurdum kendimi
Gülüşmelerine…
Kır gezisindeyim sanki

Sanki ben öldüm de
Bunları kulağıma fısıldıyor biri
Yaşıyorsan eğer ve bu sabah içimden geçtiğin gibi
Şunları da kulağıma sen fısılda bari…

iki köz parçası gibi tutuşalım
aşk ki alnımızda bir yanık izi olsun…

Nereye gömülmek kötüdür?
Bilmem!
Toprak daha çok sevdalıdır
Daha sıcak tutar eldivenlerden

Tiksintiyle gelen varlıklarınız
Var kıldıklarımın da viranesidir
Çoktan ekşidi bu meyve
Çoktan çürüdü bedenleriniz
Süslü çullarla taşınan leş
Gömülür maskaralara
Masmavidir gözleriniz.

Ölüm, ölümdür işte
Bir göz aydınlığıdır hasta bakıcılara.

Söylentilerle
Ağartıyorum gecenin karanlığını
Kızıla çalıyor odanın rengi,
Sözlerin ne güzel. Ne güzel sesinin tınısı
Alnıma çizilen her yaraya
Gümrah yediveren
Ellerin.
Bak işte olurmuş.
Oluyorum ölmeden.

Kim demiş
Hangi söylenti doğru çıkmış
Hangi sevdanın yüzü gülmüş.

Bak! Uzuyor kanadı kuşların
Mavi mavi
Bir çöle ve otların türküsüne
Ahenk veriyor içimdeki tüyler ve rüzgâr!

Rüzgârda İsa nefesi
Kanatıcı bir gül
Yüzün ve sözün
Yâr!
Irmaklar at gibi koşuyor
Upuzun.

Ateşli bir ney sesi
Ağır akışlarla
Hüzün ve zehir.

Yüzüm yanıyor bütün gün
Aşkı bir çoban ateşi gibi
Çoğalıp duran muhtevasıyla.

Yaşamak
Kıskıvrak bir ceylan yalnızlığıdır artık
İçine dönüp
Güneşini paylaşarak
Her şey birden! Birden oluyor işte
Senden gelen işaretler bile.
minyatur
Ay gibi damlıyor sonra
Bu soluyan
Bu sarı kemikli minyatür
Hangi ruhun görüntüleri
Bu.

Işıklı sûret oluyor…

epiloque: tartışmasız atlar koşalım
papatyalara teğet,
terimizde suvarılan güneşler koşalım

ve fakat
ne çıkarsa su ile alevin dostluğundan
ins ve iblis ittifakından ne çıkarsa
tanrıya karşı
hem neyse çok korunaklı bir kabir
ölüye
ölüm neyse dirilerin ağzını yoran
ben neysem ve sen neysen ve bu neyse
sana hiç şiir yazmadım çünkü şiir neyse
neyse ne ulan mallarmé’nin deniz meltemi
isabelle’in anne arthur öldü’sü neyse
neyse pushkin’i öldüren, ne neyse
boynu bükük baladların ağızdan firarı
neyse tek tek vurulan dizelerden
neyse!
her neyse, ney ne ise, neyse ne filan!
falanun fülanun filan!
menekşe morarıyor ellerim
ve üşüdükçe
PARMAKLARIM BİR JİLET DÜŞÜNÜR
DOKUNDUKÇA KANATIR

tanrım bari sen soğukkanlı ol
tökezledikçe ben
bari sen soğukkanlı ol
ben de senin kıymetlin değil miyim!

gayrısı
sonrası veya diyelim
ardılı, süreği, devamı, ilerisi, vs vs
cesedimi yanımda taşıyorum savaşacaksak
o daralan gözevlerim oturmana senin
o kahve önleri sıradan geçişler
yaşamağın nesi var hiç bilemem
hiç bilemem tuzda bağıran yaralar
tanda vurulan şebnem
yük altında çatlayan damar
kaldırımda atomize olan kalp
kalpte dirilen kan kontrastı bilemem
yaşamağın nesi var hiç bilemem
hiç bilemem göğe bakmayı ben
bilemem, nerden bileyim, hiç bilemem
hiç teşhis kim dinlesin aksadıkça ben
AĞRIYAN BİR GÜL DEVRİLDİ
ayağından incinen bulvarda
muhkem fatih neonları
sustukça aksaray sen
AĞRIYAN BİR GÜL DEVRİLDİ
ve gidildikçe
giderken yaman gemiler köpüklü ağızlarıyla
giderken dolmuşların asfaltı kanatarak
AZ dur
duR’Az
dur! ben buzda yürüyemem dur!
dur, ben yirmi yıldır yürüyemem buz
ve susuldukça
susarken müezzin, susarken meczup akşam
susarken köpekler vitrin önlerinde
gülüşün buharlaşacak ?C kadar
burada
ikimizin yüzünden
senin yüzünden
ve benim yüzümden
AĞRIYAN BİR GÜL DEVRİLDİ

kelebekler en çok çarmıhları sever
mevsim kepenk indirirken ah kapanırken.