fakir annelerin bebekleri üşüyor
tanrı bunu görüyor, yemin ederim görüyor
kralları bildiği kadar,
intihar komandolarını da biliyor
ben şimdi gidiyorum fotoğrafımı çekme sakın
arada sırada gidebilmelidir insan ansızın
ve bu yansımak zorunda değildir başka şeylere
çünkü fotojenisi olmayan bir eylemdir gitmek
Yüzündeki mavi akıyor
Durgun bir nehir akıyor gibi
Ah! Şuramı parçalıyor
Nehre dağıtıyorum sanki
tutuşsun isterim iki çocuk eli gibi
aklımın ermediği kadar mavi bir masalla
ellerimiz
nasılsa bitecek diye telaş etmeden
Ölüm, ölümdür işte
Bir göz aydınlığıdır hasta bakıcılara.
Gümrah yediveren
Ellerin.
Bak işte olurmuş.
Oluyorum ölmeden.
Yüzüm yanıyor bütün gün
Aşkı bir çoban ateşi gibi
Çoğalıp duran muhtevasıyla.
kelebekler en çok çarmıhları sever
mevsim kepenk indirirken ah kapanırken.
Son Yorumlar