Gök Ekin

Rahat uyu dağların ardında
Seni incitmez bu yağmur
Ha ulu çınar ha küçük bir karınca
Göğün gözleri aynı

Gitmek değilse nedir
Korkunun çırağı kapılar
Öteki yamaç, öteki insan
Uzak bir
Yakın aynı

Meydanlara yürüyen de bir
Kalbe yürüyende
Kirpiklere ulaşır bu sırlı nehir
Balıklar imtihana düşmese
Yakamızdan karanfil
An bir
Yıl aynı

Çobanyıldızı asılır başucuna
Ahlarını kuşanır deli küheylan
Ayrılık kişner hedefe doğru
Savaşlar tarihe düşmese
Rüyalara şemail
Vurulmak bir
Vurmak aynı

Acının gömleği üstümüzde
Kırışık bütün yüzler
Ütü yapmayı unutmuş
Kız bir
Kızan aynı

Ey duamızın elleri dirilt
Gecelerde ışıksız kalan ruhlarımızı
Zaman ol dolaş saçımızda
Bir tarak gibi
Ağart
Annesini bekleyen çocuklar bilsin
Uyumak bir
Uyanmak aynı.

i
biliyorum
artık bir yamadan
daha fazlası gerek
bu göksel yaraya;
bir kırlangıç; mesela

burada durup
karınca ayaklarından epriyen bir toprakta
Tanrının yağmurları ile övündüm.

ve göğüs sandığım şeyin
evet bunca yıl sonra
bir hançer mezarlığı haline;
ah nasıl?

sarı bir infilâk dedim sana
yüzüme dökülen kırlangıçlardan önce.
ve sonra onları,
otomobillere açılan merhametlerimizle
bir toprağı bile çok görerek ah Tanrım nasıl
bir toprağı bile çok görerek
asfaltta bıraktık

bir miraç mı şimdi
hep üzerimden
ben
alıngan bir merdivenken
göğe doğru

oysa sevgilim
parmağıyla
camdaki buğuyu incitti.

biliyorum
artık beyaz dişlerden
daha fazlası gerek
beyaz bir düş için;
kuş tüyü bir ölüm mesela.

ii
oysa farkımız yok
biliyorum
güneş hepimize doğar
hepimizde batar güneş;
biliyorum

Editörün Notu: Kolaj, daha önce Ardıç dergisinde yayımlanmıştır.