Gök Ekin

ademin hayırsız çocuklarından değilim
yere tükürmem çiçekleri ezmem
new yorku washingtonu sevmem
pıhtılaşan kan anlatır çentiğini vaktin
geçerken yamaçlarından zaman kafesinin
çünkü vurulur insan her yerde her an
toprağa düşüyor gibi an be an dünyam
şaka değil dünya da düşer sere serpe toprağa

ademin hayırsız oğlu değilim ama
canlı iskeletler mahşeri kara kıtada
evren umarsız durur bir garip mısrada

iyi bir ademim ben
çiçekleri severim
denizi severim
ama bir başka severim seni
başka bir aşkla
ah çarşı rampaya çıkmasa
sevgi usul usul azalmasa o yok-ol-uşta
yok çünkü atalarımın bahar görmüşlüğü
olmamış hiç rüyalarından fışkıran bir tutamak
yazgıları
bir garip yolculuk sırasında
hayattan ölüme doğru öylece akmak

kafamda hep bir bahar var şimdi
rüyalar hayaller
kırlarda koşuşsun diye çocuklar
damarlarımda devrimin devinim çağıltısı var

Ruhumda bir şiir geziniyor, kalpazan
Deşiyor kimliğimi her gün başka bir yüzde
Ve usul
Bir şeyler gidiyor içimden her gün
Ve hiç durmadan
Kan doluyor gözlerim
Kanla karışık bir dünya görüyorum
Her akşam

II
Derinleştikçe sancısı ruhumda şiirin
Daha keskin hatırlıyorum hikayeleri
Ayrılıklar ve ayrılmışlıklar artık
Upuzun bir tünel oluyor, yazık
Ve kendi hayatım oluyor sonunda
Sırrımı ele veren
Kendi ellerim, kendi gözbebeklerim
Ağlayışlarım ve hiç söyleyemediklerim…

Ne sesim kalıyor ne hevesim
Çünkü kalpazan şiirim
Bilmem kaçıncı kez yeniden düzenliyor
Hep aynı hüznü başka yüzler, başka gözlerle
Oysa ben
Çoktan vazgeçilmiş bir hayatı sürükleyeduruyorum hala
Kıyılmaz sözcüklerle…