Varlığımızın derinliklerinde taşıdığımız “olmak” hevesimizi düşünerek korkarız. Soylu bir atın toynakları sökülür sırtımızdan. Gecenin soluklanışı, nefes alıp-verişi/teneffüsünün, sabahın aydınlığını barındırdığından haberdar değilizdir henüz. Yeniden hep yeniden doğmaya teşneyizdir. Kanı görürüz ve yanımızdan ayırmayız onu. Kanı okşar ve kabartırız. “Kanla bir sabah/Akşam kanla.” Kan şaşırır, kan şaşırır.
kafamda hep bir bahar var şimdi
rüyalar hayaller
kırlarda koşuşsun diye çocuklar
damarlarımda devrimin devinim çağıltısı var
Ve hiç durmadan
Kan doluyor gözlerim
Kanla karışık bir dünya görüyorum
Her akşam
Gözde yaş tükendi Ve eridi kar Âlem kana kanar Kanında ben akarım.
tanrının kanı
en çok benim damarlarımda akıyor
dilimde bağıran kan onun
asırlardır pıhtılaşmayan
Son Yorumlar