Gök Ekin

Kalbin ışıkları aksettiren, arkası sırlı, saydam bir aynaydı.

Bir ayna bulayım da, kendimi, sesimi, suretimi onda seyredeyim, dedin.

Yollara düştün, daha yolun başında önüne bir cam parçası çıktı.

Onu sırlı İskender aynası sandın. Bu girdinin devamını oku →

Hikâyat-ı kırk kanaat

İki. Yâr-ı dârım

Bana hayatı bahşetti
bir gün. Çok büyüktü burnum, çook.
Kuş uçmaz, kervan geçmez dağ başlarında
kendi üfürüğümün rüzgarıyla
Hehey lenmekteydim;
O topraktı, ana gibi yârdi, yetmişti
yetişmişti.
Taş kesilmiş sükutundan sıyrılıp şöyle bir silkindi.
Dev deviren dağlar gibi toplandım, toparlandım
dizlerimin üstünde iki büklüm.
Bene aşık Tanrı barınağı
kalbim
artık Ona aşık
O’na ait.