Gök Ekin

bir diyeceğim kaldı, hepsi o
yüzümü gözümü silerken ağlamalardan
annelerini yitirmiş çocuklar gibi
geveleyip dilimle dudağım arasından
isyan değil gibi düşüverecek kelimelerim
sözüm olsun sana ey yaşandıkça zayi olan hayat
kalbimi gözlerine rehnettiğim sevgili
sana öykündükçe küsmelerimde
yüzümü döndüğüm umut ölümden ötesi olacak

sen de bir masal cümlesisin nihayet
ve ben er-geç unutacağım seni

ellerinden öpüp geçtiğim cami önlerinden
hikayelerinden bahseden ihtiyarların
nesi kaldıysa sende
fazla bir şeyim kalmayacak benim de

belki aldandıkça uykusu gelen bir çocuk yüzüm
bir özledikçe hıçkırasım geldiği annem

daha ne
yok ötesi seninle benim aramda hayat
bir annem bir masal bir ölüm
bir benim
bir de senin ellerin.