On yıldır Anadolu’nun bu küçücük köyünde salt bir görev uğruna geçen ömrümü, tandır ateşine baka baka yetimane soluklar alarak gözümün önünden geçiriyorum. Bu durumun kalbimde çok nostaljik bir filmi defalarca seyretmek gibi bir tat bırakmasını ne çok isterdim.
At bize ne anlattı ölümüyle birlikte?
Ya da biz bir şey anladık mı atın ölmesinden?
Niye yalnızdı ölürken ve neden
Yüzünde hiç korku belirmedi?
Size duygular gerekli gözyaşları
Bilmem ne yaparsınız ondan ince ince
Eylül gelince başlayan sayrılar gibi
Ne var ne yok saçıyor şifa diye diye
sessizliğim saçlarımın ezgisine sinmiş sanki bir düş bu sancıya sokulur hüznün arka kapısından kim bilir bu yalnızlık ruhuma dalkavukluğu da öğretmiştir kesif günlerin tenlerine vurulan ak kına gibiyim şimdi bekleşir kapımda leyli sancılar, parlayan hıçkırıklar kılpayı silindiğim yüzümün rengine ilaç kattığım bir darbe gibidir bu rüya rüya dediysem inanma çünkü bu, gerçekleşen bir rüya hüznüm [...]
Aslında hepsinin temel sebebi, Susan Sontag’ın dediği gibi, başkalarının acısına dokunamamaktır. Evet, onca acıyla çepeçevre kuşatılmış iken etrafımız dönüp bakma zahmetine girmeye bile eriniyoruz. Kulakları sağır edecek gürültülere bile duyarsızlaşmışız sözün özü…
Yalnız
Bir nakarat kalmıştır dilimizde
Hüzün bile
El çekmiştir bizden
Fırtına koptuğunda yıkılsaydı bu ağaç!
Öyle karşımda beli bükük
Hüzünlü durmasaydı.
O günlerde
Kavaklar var oluşun
yalın neşesiyle fısıldardı
Delirince kuşları aklımın içimde bir güney bulup göçüyorum Oysa hüznüm otogarlarda kalmış cebinde bavul ölüleriyle Hiçbir imlaya uymuyor kalbim bir virgül koyuyorum bu şehre ,
Son Yorumlar