Koyu yeşil özlemler duyardım
Karadeniz türküleri eşliğinde
Soğuk sularla seyrelip duruldular…
Yosun kokusu gelirdi uzaktan
Kalbin ışıkları aksettiren, arkası sırlı, saydam bir aynaydı.
Bir ayna bulayım da, kendimi, sesimi, suretimi onda seyredeyim, dedin.
Yollara düştün, daha yolun başında önüne bir cam parçası çıktı.
Onu sırlı İskender aynası sandın.
sen sevgili gül,
kaç kıyısız deniz tükettim
tuzun şifandır bana.
Omzuma dokundu gül
Kırmızıydı rengi
Mahrem tutmamış ellerim
ve dizlerim titriyordu
inanmak yetecekti oysa
bir gülün bir ırmağa düşmesinde
bülbülün bahtı için de bir şeyler olduğuna.
Gülün nazına göz dikenler
Bin vurur
Susmaz ağıt
Baştan başa kırmızı oldum, senin kanın gövdeme karıştı, artık ben de sen oldum. Artık bunları söylemek için çok geç biliyorum.Ama can bağışlayan sensin, cana verdiğin mühlet tükenince elden bi şey gelmiyor.
Biraz eğilsem de “üzülme! ben hala salmış değilim okyanusa al kanlarımı. muhafazasındayım kıyamete dek!” dediğini işitebilsem… ferahlasam, sevinsem… eksilse boğazıma düğümlenmiş şu sitem…
sonrası ağır akşamdır
hatırla der hatırla
çiçeklensin bahçemiz
kara gün kararıp kalmaz ya
Son Yorumlar