dinmeyen bir yağmurun uğultusuyum…
geceleri bilmem kime eşlik ediyorum…
kinime kölelik ediyorum…
ev hiç uzak değil
Sıyrılır geceden, yıkar esir kentin surlarını,
Hüzün burçlarında beklenen asude sabah.
Huzura erince daralan damarların kanı,
Kurtulur son nefesten azat olmuş bir ah.
içindeki tabiat doğrulursa senin
sen de doğrul yeşil yeşil
ılık bir su geçer gibi
yosunlu kayalardan
gecenin hassasına sokulan ağartısı
peyderpey yüzüyor derisini öteki rengin.
günün susku taşbaskısına efsun kırağısı
gibi, uzun metrajlı şizofren bir yara olur
…Ben seni seviyordum ama sevmiyordum da…
… İnsan bir yokluğu sevebilir mi?..
Başın döner, tıkanır, boğulursun. Zaafların ele verir seni : “Korkağın ta kendisisin, korkarsın.” Çığlık büyür kayalıklara çarpıp döne döne. Gölgeler ve kanat sesleri… Gece bitmez tükenmez bir kasvettir, zulümdür artık.
Son taneye varan da
Ağaran tana dayanır beden
Yaslanır diriliğim
Yaşlanır.
sokakta gece vardı. ufuklarda hayal vardı. ufuklarda yâr vardı. sokakların adım adım misafirleri vardı.
örümcek ağından bir salıncak uzanıyorken baş parmağımdan serçeye; gecenin sütunlarından yonttuğum prangaları sultan eyledim beynimin bileklerine, tüm hamlığımla karşındayım işte…
sancıyla kıvranan bir fahişeyim şimdi
nemli başağrılarılarını ve gülümsemeleri
geceyi utandıran şiire kapatıyor
iniltilerim.
Son Yorumlar