Gök Ekin

“Düşleri devraldıkları gibi, özgürlükleri de devralır mı insanlar?”

I

Bu topraklarda doğdum ben, yani Ajnadayn Savaşından binüçyüzyirmibir, Emevilerden binikiyüzaltı ve Gazzeli İmam Şafii’nin doğumundan binyüzseksenaltı yıl sonra. Akdeniz’in en yakıcı kıyısında; Gazzede!

Babam gibi ben de geçimimi balıkçılıktan kazanıyorum. Zevkli bir iş gibi duruyor değil mi? Bir zamanlar öyleydi bizim için. Şimdi öyle değil. Çünkü burda; insanlar ateşin kıyısında yaşıyorlar artık. Ölümle göz göze, diz dize. Eğer amcamınki gibi bir limon bahçeniz varsa bile durum aynıdır. Ah çocukluğumun limon bahçeleri. Mevsimi geldiğinde her hafta sonu giderdim ben de limon toplamaya. Dedim ya limon bahçenizin olması bile sizi özgür kılmıyor buralarda. Namlularla nişanlıdır yürekleri burada yaşayan insanların. Bu girdinin devamını oku →

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(Bestekârını, şairini ya da seslendireni -en çok bunu- bulamadık)

“veyl! peygamber sana, orada Allah’ın insanlarının boğazlandığını söylüyor!”

Bugün Filistin’den bir çocuk vuruldu ve Davar gazetesi akşam baskısında manşetten ‘mitzva’ dedi ölümüne…

I.

Dünyanın neresinde olursa olsun, deniz kıyısında bir eve sahip olmak imrenilecek bir durumdur. Özellikle bu ev Akdeniz kıyısında ise… Benim de evimin balkonu Akdeniz’e bakıyor. Bütün o rüzgârların taşıdığı limon çiçeği kokuları doluşuyor odama, başlayan günle beraber. Sonra martı çığlıkları ile çoğalıyor ilkyaz denizin kabaran telâşında. Ve gök, altında yaşadığım; sonsuz uzanan, mavi kadar ulaşılmaz, mavi kadar çekici-yakıcı, mavi kadar avucumda, mavi kadar yabancı… Evimin verandası Akdeniz’e bakıyor. Asude Akdeniz’e… Bu girdinin devamını oku →