Bir taş ocağıydı tenim; kır, kır; kırılmazdı.
Bir taştı kalbim; yan, yan; sönmezdi.
Hataların ipil ipil esen alazında taş ocağına bakardın.
Etten, kemikten, kandan bir taş ocağı.
Yaşım ilerledikçe huzur vermeyen pişmanlıklarım artıyor. Hayat karşısında beklentilerim azalıyor. Kör kuvvet ümidim büyük hayal kırıklıkları ile su gibi tükeniyor. Güvelenen zaman, çarkları arasında özlemlerimin sesini kısıyor. En güzel duygu ve hallerim olarak bildiğim
evet
Adem acıyla yıkanandır
adem acıyla yıkanmıştır
Denizin yüzünü kanattım, kanından tattım
Aşk değdi bana, acı çekmek değdi bu yaptıklarıma
Tuttum da nasırlı ellerinden mavi gözlü çocukların
Yağmurlarla dağlara çıktım, hiç yorulmadım
Uluyan denizlerin gürültüsü
İstilâ edince beynimi
Başta olması gerekenleri
En sona iliştirdim
Belki gülümsemek orada helaldir bize
Atlarımızı suvarırız orada
Şimdi yıldızlara bakacak kadar yalnızız
Sus. Söyleme.
Söylenirse unutulur şarkımız.
Seninle halleşip suyu okuyacaktık hani
Akşamdan kalma bir vakit kırığı teneffüste
Camlar ayna olacaktı yakamozlar kalem
Gelip konacaktı akşam kuşları
denizin dudağında bir parça kan
denizin tadını kaçıran
öpmüş gibiydi
mavi gözlü bir kadını yanağından
Deniz dürülür
gök erilir
yer yerinir
bağrı dilinir
bir âlemdir çocuk
burnumu soktum tüm tadı kaçtı denizin
Son Yorumlar