Varlığımızın derinliklerinde taşıdığımız “olmak” hevesimizi düşünerek korkarız. Soylu bir atın toynakları sökülür sırtımızdan. Gecenin soluklanışı, nefes alıp-verişi/teneffüsünün, sabahın aydınlığını barındırdığından haberdar değilizdir henüz. Yeniden hep yeniden doğmaya teşneyizdir. Kanı görürüz ve yanımızdan ayırmayız onu. Kanı okşar ve kabartırız. “Kanla bir sabah/Akşam kanla.” Kan şaşırır, kan şaşırır.
On yıldır Anadolu’nun bu küçücük köyünde salt bir görev uğruna geçen ömrümü, tandır ateşine baka baka yetimane soluklar alarak gözümün önünden geçiriyorum. Bu durumun kalbimde çok nostaljik bir filmi defalarca seyretmek gibi bir tat bırakmasını ne çok isterdim.
tedavüle girmeden
sağılır göğsünden kırağı
kış erken palazlanır saçın tutanağında
ki taranır aklın somurttukları
Başlığı şaşırtıcı bulmayan var mı? Ya da başlığı ‘küresel ısınma’ ile bağlantılı bir durum olarak değerlendir(e)meme gafleti gösteren biri? Beri gelsin, ancak böyle bir “gafil”le yol alabiliriz. Yürüyeceğimiz yol keçi yolu, bir patika. Zorlukla ilerleyeceğiz haliyle, beklenmedik durumlar
bir diyeceğim kaldı, hepsi o
yüzümü gözümü silerken ağlamalardan
annelerini yitirmiş çocuklar gibi
geveleyip dilimle dudağım arasından
Gün dönüyor, devran değişiyor; tutup da topaç/fırıldak çevirmenin güzelliğinden, gazoz kapaklarını taşla düzleştirerek oynadığımız tapalardan, eskiden onlarca kibrit markası olduğu için icat edilen kibrit kâğıtlarından, her yerde farklı bir isim alan bilye, cicoz ya da gülleden, çelik-çomaktan, sek sekten, yakar toptan, saklambaçtan, yerden yüksekten, taş sektirmekten, kutu kutu penseden, çizgiden söz etmenin bir âlemi yok.
Yani sen yine kalleş çıktın!
Sahi sen neden böylesin İsrail
Hiç düşündün mü?
Lan oğlum! Seni de bir ana doğurmadı mı?
Hiç çocuk olmadın mı hayatta?
Yahut başına bir el dokunmadı mı şefkatle…
Rab Cemalini gösterdi. Ve hayat başladı ANNE’yle. Başka değil, illa şefkatindendir ANNE’nin: _Sarıldı, sarmalandı; serpildi, yükseldi; başı göklerdedir çocuğun. Ve hiç emzirilmemiştir abdestsiz çocuk. Âlim olacaktır, görülmüştür; hamur yemektedir aşinası. Ve sevgiyle karılmıştır çocuğun mayası. Sevgi hayat boyu baş tacı edilir, çünkü ANNE’ye de aynı yoldan gidilir.
doğum sancısında deniz sıvazlarken toprağın yüzünü yüreklerde çağıl çağıl aşk damıtır ey her sabah çiçeklere su taşıyan ay sen de bu şiiri bir çiçek say gece güller giyer al al gök bir ıtırdır dua dağıtır yaprak yaprak dudaklarıyla dillerimize zaman kuşlar serilir göğün sofrasına ahirzaman aşkları büyür karanlıkta karınç dağları dalga dalga dalgalar ki göğümüze [...]
Fakat, diyebilirim Allah’ım Sen de dinlersin
Bir kötü zamandı yer gök demirdi
Çocuklar sahtekardı anneler soysuz
-Mesih çarmıhta sessiz, terketmemişsin-
Simsiyah bir kuzgun doğurdu beyaz güvercin.
Son Yorumlar