Gök Ekin

Görüntülediğiniz Dizin: Çocuk.

Omuz silkti çocuk.
Dönüp bir tekme salladı göle
orada bırakıp hayallerini,
şaşı prenses, sıyırttı gitti köye…

Kendimi ele vermemeliyim; nerede kaldı benim koca devlet nişanım. Ben bir ülkenin el değmemiş geleceğiyim, benim vakarımda tonlar dolusu geri kalmış ülke rüyası. Devletin benden beklediklerine yoğunlaşmalıyım, beni bekleyen evraklar, klasörler, projeler, yalanlar.

Sonraları o çocuk büyüyüp heybetli bir peygamber olarak çıktı annemin karşısına. Annem ‘tuu!’ dedi, ‘yazıklar olsun, öldüremedim seni!’. Görklü peygamber elindeki asayı kalbime doğrultup içimdeki denizi ikiye ayırdı. İşte o günden beri kızıl akar kanım. Annem de o gün öldü zaten.

ben - “yeni bir harf buldum ama söylemem
konuşacak kadar göremedik
ki bakamadık bile kendimize”

tutuşsun isterim iki çocuk eli gibi
aklımın ermediği kadar mavi bir masalla
ellerimiz
nasılsa bitecek diye telaş etmeden

Fırtına koptuğunda yıkılsaydı bu ağaç!
Öyle karşımda beli bükük
Hüzünlü durmasaydı.

Kocaman bir dilim karpuz şimdi ay
yağız çocukların ellerinde.
O çocuklar ki gecenin muştusunu,
kara üzüm salkımlarına buladılar
süt kokulu düşlerinde.

Şefkatle açılır kollarımız bizim
Karanın gizeminden
Güpegündüz uğrumuza süzülen
Bir yıldız gibi.

İyiliklerimizi kuşanalım çocuklar
Bayramlık iyiliklerimizi…

Gökyüzünü içen yıldızlar vardı
Aydan uzak gecelerde
Yudum yudum gece olurlardı
Bir çocuk sesi yayılırdı zamana