Gök Ekin

“Dışarıyı dinleme, içerdeyim
Kımıldayan perdenin şimdi az berisinde
İnsan kimi geceler niçin uğrar dışarı?
Bir gerçeğin içinde kendini dinlediyse.”

(İçerde, Behçet Necatigil) Bu girdinin devamını oku →

Sınır koydun hayra, şerre;
Görülünce bildim Seni!..
Bu kör nefsim, kara yere;
Sürülünce bildim Seni!..

Verdin, verdi hayrın eli;
Gönül geçti kaç menzili?..
Bu benliğin azgın seli;
Durulunca bildim Seni!..

Diner sandım cevr ü cefâ;
Meğer bu dert, sende devâ!..
Tâ ezelde ahde vefâ;
Sorulunca bildim Seni!..

Her bir azam söyler seni;
Sen süsledin gül bedeni!..
Son nefesin ilk deseni;
Derilince bildim Seni!..

Işık verdin can çırama;
Hikmet saldın ak, karama!..
Bu aşk odu kalp yarama;
Sarılınca bildim Seni!..

Sabır koydum eleğime;
Kan sürüldü gömleğime!..
Gök ekinler yüreğime;
Serilince bildim Seni!..