Barla için her okun bambaşka bir anlamı vardı. Her ok onda bambaşka bir ağaç, bambaşka bir dal, bambaşka bir insan, bambaşka bir duygu demekti. Her ok kâh ısıtan bir satır, kâh ışıtan bir mısra idi. Kâh üzerinde göklerin yükseldiği bir sütun, kâh altında
Mustafa uyandı. Üstündeki çulu attı. Aşk göğüsleri yeni tomurcuklanmış kadınların göz izleri gibi ağaçta tomurcuk açtı. Tomurcuğun, eşyanın en yoğun hali olduğunu fark etti. Sabrına hakim olamadı. Hızla giden trenin vagonunun penceresinden elini uzatarak çiçekler
En güçlü olduğumu hissettiğim zamanlarda yeniliyorum kendime. Bu güçlü zamanların çoğu sayfalarca okuduktan, saatlerce dinledikten, karelerce (kerelerce demeliydim) eşya sinemasını seyrettikten sonra gerçekleşiyor. O saatlerde karşıma bir olay, olgu veya nesne çıkıyor;
Gökyüzü yeryüzü sahnesinde oyununa başlıyor. Gök gürültüsü eğrilmiş pamuk gibi bulutların ardından göz kırpıyor. Gökteki sesler yerdeki seslere karışıyor.
Yağmur yağmaya başlıyor. Sırtında birer melek taşıyan damlalar, kalbini
Kalbimde sürgünlerle sürülmüş buğday tarlalarının fotoğrafları var. Her gece bir mum yakıyor, sönene kadar fotoğraflara bakıyorum. Sözlerin yanık resimler gibi düşüyor gözlerimin kandillerine. Gözlerim karların üstündeki korlar gibi kızarıyor. Sonra iki ırmak olup, iman tahtası kemiğimi sınır çizerek, aşağılara doğru akıyor. Kendimi ikiye bölüyorum gözlerimle; yarısı sen, yarısı ben oluyorum. Yatağını arayan, birbirine baka baka akan iki ırmak oluyoruz. Aramızda hatıralarla ilmik ilmik örülmüş bir perde var.
Son Yorumlar