Trakya da geçen çocukluk anılarım hala yedeğimde, akşamüstleri gittiğimiz o parkta sallandığım salıncak hızla gökyüzüne dönerken yüzünü duyduğum özgürlüğü bir kez daha hissetmedim, sevdiğime varamadım, kimseye derdimi anlatamadım, bir çocuk için söylenenler
biçimsiz adamlar yaktın,huysuz
çok kahkahalı gölgelerden
tam da bu anda uygunsuz karartılar
müzikle uğuldayan kısık ateş
ölü kelimeler sarkıyor saçlarından
kes de kan sıçramasın babasızlığından.
Bir Ramazan sabahı,
“Annen melek oldu…”denmesiyle başladı,
Her bayram sabahı depreşen
Babamın da melek olması korkusunun hikayesi…
Evlat işte, ateş gibi yakıp deler bağrı,
Su gibi yatıştırıp soğutur ciğeri.
ince ağacın dalları kımıldarken
soğuktur viyadük dipleri
sorma kim daha çok üşümüş
ben mefluç
Siluet döndü ağır ağır. Palyaçonun müstehzi bakışlarıyla titredi yine. Gözlerini yumdu sıkıntıyla. “Baba!” Karanlığı delen sesi tanıdı; gözlerini açtı, inanamadı; karşısında duran oğluydu. Elindeki arabayı palyaçoya doğru, küçücük yüzünden beklenmeyecek bir öfkeyle savurdu.
Biraz eğilsem de “üzülme! ben hala salmış değilim okyanusa al kanlarımı. muhafazasındayım kıyamete dek!” dediğini işitebilsem… ferahlasam, sevinsem… eksilse boğazıma düğümlenmiş şu sitem…
Söken şafağı ağaran saçıyla diken anaların hani nerdedir yitik ve yorgun elleri? Kara tanklar toprağa katarken isimsiz bebeleri, ölüme and içer mi hevasını tınlayan baba dilleri?
baba ayakkabılı nice çocuk gölgesi
mor paltolu hıçkırıklarıyla
gökyüzüne sessizce göç etti
Bir çiy düştü yanağıma Bir de babam öperdi beni böyle..
Son Yorumlar