Varlığımızın derinliklerinde taşıdığımız “olmak” hevesimizi düşünerek korkarız. Soylu bir atın toynakları sökülür sırtımızdan. Gecenin soluklanışı, nefes alıp-verişi/teneffüsünün, sabahın aydınlığını barındırdığından haberdar değilizdir henüz. Yeniden hep yeniden doğmaya teşneyizdir. Kanı görürüz ve yanımızdan ayırmayız onu. Kanı okşar ve kabartırız. “Kanla bir sabah/Akşam kanla.” Kan şaşırır, kan şaşırır.
Ressam mavi kayıklardan
ahşap hayallere çıkar şu kapıdan
bereketle bolluk işaretli paketler
adayı yalın başına bırakan
Sevebilmezdi gözleriyle, elleriyle görmeden
Sarılabilmezdi, yalın bir uğultu
Duyardım soluk borusundan
İnce, yorgun bir hastalıktı
(adamın kadının yokluğunu fark edişi) Gelip duruversem kapı önünde Aklımda ilk söylenmesi gereken birkaç kelime Aklımda son yürüyüşümüz el ele Gelip duruversem Hep olmam gereken yerde Yeryüzünde atılan ilk adımla aramaya koyuldum seni Ve yazılmaya başladı aşk. Hangi dağ hangi deniz bilmezdim aldı seni Bilmezdim adlarını denizlerin Hangi dağ nerededir bilmezdim… Marmara yoktu mesela Keşiş [...]
Alıştım diyebilmek için kabullenmek gerek, ama kolay mı kabullenmek? Acıyı, yanlışı, güneşin bir daha doğmayacağını, giden birinin dönmeyeceğini kabullenmek… Şimdi uzak diyarlardayım. Yüreğinin sıcaklığından çok uzak bir yerde. Üşüyen ellerimi ısıtamayacak kadar uzaksın bana. Gülüşünle doğan güneşim şimdi battı, KARANLIKTAYIM. Yüreğimi ısıtan sözlerin yok artık. Bir telaş içerisindeyim, korkuyorum. Kabullen acının var olduğunu, kabullen ki [...]
Çıkagelir birden bire
Ben sen o ya da hepimiz aniden
Çıkagideriz
Yalnız kalsın diye ayrılık habire…
Son Yorumlar