Gök Ekin

Kalbin ışıkları aksettiren, arkası sırlı, saydam bir aynaydı.

Bir ayna bulayım da, kendimi, sesimi, suretimi onda seyredeyim, dedin.

Yollara düştün, daha yolun başında önüne bir cam parçası çıktı.

Onu sırlı İskender aynası sandın. Bu girdinin devamını oku →

İçimdeki öyküyü ben
Orada büyüttüm
Berber dükkânında…
Daha o yıllarda yakışıklı değildim
Saçlarım üç numara…
Üzgün müydüm neydim…

Dört yolun orada, kavşağın
Sol yanında
Kolonya kokusu süslenmiş
Dükkânında babam
Tıraşlı delikanlılar üretirdi o zaman
Çırak mıydın neydim…

Ve usturalar bilenmeliydi
Zamanı keser gibi kesmeliydi inceden
Orada her mevsim sonbahardı
Dökülen saçları toplar
Kılları kovalardım gömleklerinden…
Deli miydim neydim…

Gündüz bereketiyle gider
Akşam floresanlarla girerdi dükkâna
Bense belimi tutar yoruldum yapardım
Çıkmadan babam saçlarını tarar ben
Bahşişimi sayardım
Çocuk muydum neydim…

Aynaları söndürür, kepengi indirirdik
Adımlarımı ayarlardım babamın adımlarına
Ve akşam, bir peri masalının
Son matinesi için
Bahşişimi dökerdim ninemin avuçlarına
Hayal miydim neydim…