Kalbin ışıkları aksettiren, arkası sırlı, saydam bir aynaydı.
Bir ayna bulayım da, kendimi, sesimi, suretimi onda seyredeyim, dedin.
Yollara düştün, daha yolun başında önüne bir cam parçası çıktı.
Onu sırlı İskender aynası sandın.
Bir taş ocağıydı tenim; kır, kır; kırılmazdı.
Bir taştı kalbim; yan, yan; sönmezdi.
Hataların ipil ipil esen alazında taş ocağına bakardın.
Etten, kemikten, kandan bir taş ocağı.
Yürüyordu genç adam. Bir gece yarısıydı. Caddede çok az insan kalmıştı. Bir kağıt parçası yanıp küle dönmeden biraz önceki haliyle uçup gitti önünden. Hafif bir duman kokusu da duydu. Belli ki biri bir şeyler yakıyordu hemen ileride. Biraz daha yürüdü ve ilk görüşte zihinlerde akli dengesinin sağlam olup olmadığı konusunda net bir cevap verilebilmesi zor [...]
Yani sen yine kalleş çıktın!
Sahi sen neden böylesin İsrail
Hiç düşündün mü?
Lan oğlum! Seni de bir ana doğurmadı mı?
Hiç çocuk olmadın mı hayatta?
Yahut başına bir el dokunmadı mı şefkatle…
Şeyhin kapısında duran ariflerden gencecik yaşında işittiği bu söz muhabbet-i ilahinin gerçek ve bitimsiz olduğunu anlamasını sağladı. Allah ‘ın gölgeleri vardı ve bu gölgelerin yol göstericiliğinde ancak güneş bulunabilirdi.
Bildi, anladı, hayalinin gölgesinden kurtulup ariflerin gölgesine sığındı. Genç dervişin sırları vardı, sonra hayalleri, ve sonra hakikatleri.
korkudan eğilmez demir
ateş ile indim arzına
kıvam tutmadı hamur
atıldım suya
Tepeden tırnağa cehennem olan bir şey söyle bana şimdi ey taş!
Yaksın bütün sokakları, yaksın şehri boydan boya o amansız ateş!
Yak ateşin
Çeliğe nem gerek
Kurudu umudun denizi
Gözlerim su olası.
Son Yorumlar