Varlığımızın derinliklerinde taşıdığımız “olmak” hevesimizi düşünerek korkarız. Soylu bir atın toynakları sökülür sırtımızdan. Gecenin soluklanışı, nefes alıp-verişi/teneffüsünün, sabahın aydınlığını barındırdığından haberdar değilizdir henüz. Yeniden hep yeniden doğmaya teşneyizdir. Kanı görürüz ve yanımızdan ayırmayız onu. Kanı okşar ve kabartırız. “Kanla bir sabah/Akşam kanla.” Kan şaşırır, kan şaşırır.
Bana şiir değil aşkı oku
Şarkı olmasın söylediklerin
Ne de tuzağa düşürülmüş bir senfoni
Bana aşkı oku
Bana aşkı söyle
Usta yazar Mustafa Kutlu’nun yeni kitabı Zafer Yahut Hiç, bir aşk hikâyesi. Mustafa Kutlu öykücülüğünün son halkasında yazarın yolu bu kez İstanbul’un gecekondu semtlerinden birine düşüyor. Kitapta, yine her Kutlu öyküsünde olduğu gibi sosyolojik bir fotoğraf beliriyor.
Anneannem üvey. Annem beş yaşında iken annesini kaybetmiş. Dedem de onlara “cici anne” olarak onu getirmiş. Annem zaman zaman öz babasından şikâyet etse de, üvey annesinden hiç şikâyet etmez. Ona karşı akıl almaz bir sevgisi ve sadakati var. Onu hiç üvey
Ressam mavi kayıklardan
ahşap hayallere çıkar şu kapıdan
bereketle bolluk işaretli paketler
adayı yalın başına bırakan
Ruhu dalıp dalıp gidiyordu. Aklı başını alıp alıp gidiyordu. Edremitli Ruki’yi düşündü. O böyle birisi değildi. O böyle gecelerin tadını sonuna kadar çıkarır; bir süre sonra da kendini kaybederek bir köşede sızar kalırdı. Ruki Evranos gibi bağımsızlığını kaybetmiş bir kalbe sahip
Mustafa uyandı. Üstündeki çulu attı. Aşk göğüsleri yeni tomurcuklanmış kadınların göz izleri gibi ağaçta tomurcuk açtı. Tomurcuğun, eşyanın en yoğun hali olduğunu fark etti. Sabrına hakim olamadı. Hızla giden trenin vagonunun penceresinden elini uzatarak çiçekler
Gönül suyu ırmak olup çağlayınca, bir kutlu mecradır aşk, Mecra içre bir mecradır aşk… Akıl paresi söz bulup dillenince, bir kutlu bilgidir aşk, Bilgi, içre bir bilgidir aşk…
Şimdi çok uzaklarda kelepçe misali hislerimi birbirine kilitleyen taraflarım.
Ölüm bukağılı yüreğimi daha ne kadar prangalayacak bilmiyorum.
Tabut gibi taşıdığım şu bedenim toprağa ne zaman düşecek, bunu da
Kalbin ışıkları aksettiren, arkası sırlı, saydam bir aynaydı.
Bir ayna bulayım da, kendimi, sesimi, suretimi onda seyredeyim, dedin.
Yollara düştün, daha yolun başında önüne bir cam parçası çıktı.
Onu sırlı İskender aynası sandın.
Son Yorumlar