Sevebilmezdi gözleriyle, elleriyle görmeden
Sarılabilmezdi, yalın bir uğultu
Duyardım soluk borusundan
İnce, yorgun bir hastalıktı
dün sokulup sızlayan genzime
seni düşündüm…
çekinmeden büyümüş olmaktan anne
alınmayacağıma söz vererek ağladığımı görenlerden
bir diyeceğim kaldı, hepsi o
yüzümü gözümü silerken ağlamalardan
annelerini yitirmiş çocuklar gibi
geveleyip dilimle dudağım arasından
Kaba dediler
Yontup verdiğim sözler yetmedi belli ki
Gülmek yerinde bir davranış değil, ağlamak da
Şiir okuyan kadın mı daha kadın, yazan mı
Nazlı kızlar kalmadı diyorduk
Hepsi işveli hepsi dünden hazır
Annelikten hiç bahsetmeyelim
Rab Cemalini gösterdi. Ve hayat başladı ANNE’yle. Başka değil, illa şefkatindendir ANNE’nin: _Sarıldı, sarmalandı; serpildi, yükseldi; başı göklerdedir çocuğun. Ve hiç emzirilmemiştir abdestsiz çocuk. Âlim olacaktır, görülmüştür; hamur yemektedir aşinası. Ve sevgiyle karılmıştır çocuğun mayası. Sevgi hayat boyu baş tacı edilir, çünkü ANNE’ye de aynı yoldan gidilir.
doğum sancısında deniz sıvazlarken toprağın yüzünü yüreklerde çağıl çağıl aşk damıtır ey her sabah çiçeklere su taşıyan ay sen de bu şiiri bir çiçek say gece güller giyer al al gök bir ıtırdır dua dağıtır yaprak yaprak dudaklarıyla dillerimize zaman kuşlar serilir göğün sofrasına ahirzaman aşkları büyür karanlıkta karınç dağları dalga dalga dalgalar ki göğümüze [...]
Bense ruhumun ürperdiğini duyardım o ân
Verdiğim selamın karşılığını beklerken
Dilim ırmak kenarında, doymadım suya
Akıl kör his çapkın kalmadı sabrım
Vareden beni de karanfili de
Dirilt ve durult bizi ki solmayalım
Ey taş döşeli avlular, dilsiz kardeşler, kırık dökük hâtıralar!
Haydi gidip öpelim, öpelim annelerin o mübârek ayaklarından
Ben yine terliklerimi giymiş olurum
Anne!
Son Yorumlar