Fakat, diyebilirim Allah’ım Sen de dinlersin
Bir kötü zamandı yer gök demirdi
Çocuklar sahtekardı anneler soysuz
-Mesih çarmıhta sessiz, terketmemişsin-
Simsiyah bir kuzgun doğurdu beyaz güvercin.
Biraz eğilsem de “üzülme! ben hala salmış değilim okyanusa al kanlarımı. muhafazasındayım kıyamete dek!” dediğini işitebilsem… ferahlasam, sevinsem… eksilse boğazıma düğümlenmiş şu sitem…
Biliyorsun
Merhamet et güleyim
Ya aczimden öleyim.
Ve sağıma soluma türküler söylüyorum
Onları
Doksan dokuz
İsminden besteledim.
Ne ki, aşkın geleneksel tasavvurundan hayli uzaklaşmış bulunuyoruz. Arada kimi ışıltılı öykülere rastlamıyor değiliz ama aşkın, alabildiğine kirlenmiş bir toplumsal ortamda, ilahi yönleriyle anlatılması artık imkansızmış gibi görünüyor. Aşkın imkansızlığı sorunsalı, modern edebiyatçının çeşitlendirmekten usanmadığı bir mesele olarak önümüzde duruyor. Aşkın vahşi ve cinsel özellikleriyle ele alındığı kimi ‘başarılı’ metinlere rastlıyoruz.
‘Ya Allah’ dedi vurdu kazmayı toprağa
İbrahim Ağa
Kazma girmedi toprağa.
Son Yorumlar