Susmanın şerefine

“Gel otur kalp ucuma
Sana diyeceğim var…”

Günler ağırdan alır
bu ağrılı bekleyişle
ve kadem bastığında
naz makamının sultanı,
yaşın yaşın tükenen
yine ben olurum…

***

Meçhul yerinde gençliğimin
bir müphem yolculuğa uğurladım
ukdelerimi.
Ardını sıvazlarken onlara
buluşmaya dair sözler vermedim…

***

Susmanın şerefine giydim
alımı beyazımı
Ateşten baharlar gördüm sonra
gelinciğin lebine dokununca.

Yeryüzünde melûl melûl gezindim
Günden intikam devşirene
vermediğim payeyi
ayağına halhal yaptım affedicilerin…

Senle zan arasında kalmışlığım var;
vicdan azapta…
Bırak
o gafil demlerin ben
kefaretine bileneyim.

***

Meş’um kehanetler devrine
kuşkumu tuttum dinle,
Gaybın sakladığını
hangi gafil çöze ki?..

Yatıştır sorularını…
Her cevap
sükûn olmaz sevdiğim…

***

Sarındım
Büründüm sen bildiğime…
Vazgeçmek değil,
gecikmiş ilk yazların
yasından geçmektir bu…

Mevsimsizliğimi gördüm
ve bildim
Bahar değil yalnız;
müptelasıyım
bana seni getiren güzlerin…

***

Şimdi,
Sen yokken, diye anılan
meczup bir iklimim.
Nasıl duruyorum dışımdan
bilmem ama
selinde kendi boğulan
bir deli tufan gibiyim.
Yalnız.
Sensiz…

***

Güneşli baharların İstanbul’u
düşer de bu alaca uzaklarda
dilime
denizinin nazına içim ezilir.

Sen hep uzak olansan
dargın, yorgun…
Düşünü avutan
suskun, fersiz
yine ben olurum
yine ben olurum…

***

Cevaba dur biraz da ey sevgili
Nasıl çıkar bu dilsiz hasretin temreni?
Yüzümde ağrı ağrı taşıdığım
onca intizar…
Nasıl geçer?

Elini koy üstüne kalbimin
Dinleneyim.

***

Yenilmişlik deme;
düşünmedim değil.
Bozgunlardan başı dik
çıktım da nice,
bir senin yamaçlarında
dalgalanmadı bayrağım.

Yenilgi deme,
elini koy kalbimin üstüne
ve çıkmayan aşktan
kesme ümidini…

Yine söylerim,
benim kaybım banadır
kabahatim kendime…
Bir hülyaya kayıp gitti bil beni
Yenildi deme.

***

İnsaf demidir…
Gel otur kalp ucuma…
Dinleneyim…

Dönsün dünya
en içime içime
yıllar gitsin başımdan…

Senleneyim…