Fikriye Karaman •
Kasım 23, 2006
112 izlenim
Bütün kaleleri yıkılmış sefil bir şehir şimdi,
suskun atların paramparça yürekleri…
bulutların dizlerine kim döker ki artık perçemini ?
Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm
‘ali ulvi kurucu’ya…’ duruldum ve camda pıhtılaştı buğu kirpiklerimde sancılı düşler uyuttum hep dürüldüm... Tamamı »
gecenin hassasına sokulan ağartısı peyderpey yüzüyor derisini öteki rengin. günün susku taşbaskısına... Tamamı »
Hizan’da ısrarlı bir güneş zaman kıvranıyor yörüngesinde dal uçlarından şualar sızıyor gece... Tamamı »
Üşüdüm Gündoğusu’na döndü yüzünü veda Sekti aşk sızladı parmaklarım Yaralı alnını ağrıma koysan Beyazdan... Tamamı »
Nedense hep alkışlanır kürsüye geciken adam? Bir akrep telaşlanır nedense, yelkovanın durduğuna… Oysa... Tamamı »
10:35 pm | Kasım 23, 2006
Ki iyi adamlar atları terkettiler şehrin haylaz çocuklarına. Belki de ondan tarumar yürekleri. Belki atların suskunlukları bir bekleyişin adıdır.
10:35 pm | Kasım 24, 2006
şiirleriniz, tadına doyulmadan bitiveren yemen kahvesi hissi bırakıyor dimağımda.