Su kuşları
Sonra bir kaos vurur sırtına sırtlan
Bir nefes hevesine kafeste gibi
Kuşkusu buluşmaların su kuşlarının
Adının üstüne ağan ağrılar
Teper tepelerde kancalanmış acılar gibi
Karaya karılan. Karlardan gelir gelen
Sonra gider bağlara bağlanan hüzün
Asmalarda asılı cesetler. Aslı bu aslında
Bir baş ağrısıyla başlar başaktaki iştiyak
Devir deveran eder develer bakakalırken
Arp seraplarına
Az bu yazılan yazdan kalan sazdan sızan
Tükürüklü bir türkü gibi eczadır ezalara



Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm





10:31 am | Nisan 29, 2005
cahid usta,
bu şiiri ilk okuduğumda da klasik edebiyatın “söz sanatları”nı farklı bir biçimde başarıyla kullandığını düşünerek sevinmiştim, sevmiştim.
şimdi okuyunca da zevk aldım.
öteki şiirleri de yeniden ekle lütfen.
eyvallah…