Gök Ekin

Garipliğin, yalnızlığın saatleri…Duvarların yükseldiğidir.Bir sese, nefese hasret geçen günler…Bir tren dağları aşar da gelir umut yüklü.

Tren Sesi

Garibim
Ne bir güzel var avutacak gönlümü,
Bu şehirde,
Ne de bir tanıdık çehre;
Bir tren sesi duymayagöreyim,
İki gözüm
İki çeşme

Orhan Veli

Tren istasyonlarında yalnızlığımız, hayatın içinde bir başına oluşumuz daha bir hissedilir. Gelenler, gidenler, kalanlar…Beklenen ve bekleyen arasında akıp gider zaman.

İstasyon

Burada gelir insana,
Boş günlerin usancı.
Çalar birden kampana,
Ölüm çanından acı.

Sonra bir düdük öter,
Kesik çığlıklarla der:
Burdan bildik gidenler,
Yarın döner yabancı…

Necip Fazıl Kısakürek

Değişim bir sel gibi geldi.Dün ile bugün arasında uçurumlar var.Hakikâtten uzaklaşan insanoğlu hüsrandadır, kayıptadır.Yol, yolcu, yolculuk arasındaki bağ güzelliği, iyiliği, doğruluğu çoğaltmalı.Ve değişim trenlere yansır.Zaman içinde olup bitenlere trenler de tanıklık eder elbet.

Dilek

Barbarossa Abdülhamid Han devrinde
Sirkeci’den kalkan
Vakarlı ağırbaşlı şimendöferler
Şen şakrak dumanlar fırlata fırlata
Dümdüz giderlerdi

“Dışarı çıkıyor” Edirne’den öteye
Günümüzde ceryanlı lokomotifler
Kudurmuş azgın sarı lokomotifler
Dönüp birden bakmasınlar
Selimiye’ye

Kâmil Eşfak Berki

Yolların yorgunu yaslanmış geçmiş zamana ah…Bir istasyon serinliğinde düşüncelidir. Kayseri’den Erzincan’a tren yolculuğu hatırlanır.Anne, kardeş, ağabey bir arada…Sivas’ta bekletilir tren.Gece, ayaz…Eşkiya yolu kesmiş.Duyduk ki şehrin ötesinde, tenha küçük bir istasyonda görevli memur vurulmuş.Çatışma haberleri alınıyor.Gün ağarıncaya kadar Sivas’ta kaldık.Sonrası acı, korku, tedirginlik…Yine yolda tren ve Erzincan’a vardık.

Yıpranmış Trenler

babamın trenleri yıpranmış
raylardan boşanıyor tekerlekleri
geçiyor telaşla demir pencereleri
karanlık kalabalık tünelleri

babamın trenleri sulara
köprüler kuran ellerin
tuttuğu bayrakları pas geçiyor

her makas başında benim yüreğim
her saat başı bir uğurlama

oyy benim yırtılmamış insaniyetim
kopartılmış bir yaprak gibi gecenin hüznü
ve hep böyle bu uzun bekâretin ardı sıra
babamın trenleriyle sana
suratımdan çığlıklar taşıyacağım

gidiyor işte hayranlığımın
sarışın ceryanına koyveriyor kendini
yasaklar onu kirletiyor

bir deli fişek gibi davranan tren
sıcak buharlarından taşan hasreti
arza dağıtınca istasyonlarda
gördüm seni doğrulayan yüzümü
ben gurbeti iki kez içerimde denedim

Metin Önal Mengüşoğlu

Yaz günleri…Kuzuların peşinde koşan çocuk arada bir demiryoluna bakıyor.Ovanın düzünde bir kendi, bir de kuzuları…Kimsecikler yok.Sarı sıcağın altında geçmeyen zaman.Eve gitme düşü, arkadaşları, oyun özlemi…Ve uzaklardan tren sesi duyuluyor.Bir kısa şenlik, bir sevinç bu.Kuzuları bırakıp koşuyor demiryoluna doğru.Bunu kendine oyun biliyor, koşuyor nefes nefese…El sallıyor yolculara, çırpınıp duruyor, el sallıyor, sesleniyor: Heyyy !.. Bir pencere açılıyor o ân, karşılık veren bir el dışarıya uzanıyor ve insan sıcağı bir bakış…Tren geçip gidiyor.Gün ortasında güzel rüya sona eriyor.

Bir Tren Penceresinden

Toprak kokan yüzüyle kıraç
Kızgın güneşe durmuş soluk
Harman ortasında yarı aç
Sanırdınız bağda korkuluk
Kimliğini bulmak öyle güç

Bakardı ardından trenlerin
Görür o savrulan duman ki
Kömürünü yakan özlemin
Taş kesilmiş simgesi sanki
Ezilmişin, ezilmişliğin

Sabahattin Kudret Aksal

Umut var olmalıyız.Umut ile gayret ile sabır ile aşılır dağlar.İyimserliğin sesi de duyulmalı değil mi? Yoksa günlerimiz kararır.

Tren

Nereye bu gece vakti,
Güzel tren garip tren ?
Düdüğün pek acı geldi,
Hatıra neler getiren.
Çok mudur mendil sallamam,
Her yolcu az çok âşinam.
Haydi yolun açık olsun;
Geçtiğin köprüler sağlam
Tüneller aydınlık olsun.

Cahit Sıtkı Tarancı

Bu güzel dileğe gönülden katılıyoruz: “ Haydi yolun açık olsun”.Yolculuk şimdilik buraya kadar.İçinde hüzün, yalnızlık, gurbet, emek, sevinç, vuslat olan daha nice tren şiirleri yazılmıştır: Şiirden tren!..