Gök Ekin

BEN ÇOCUKKEN,

Sarıydı saçlarım
Sarışın bir gülümsemesi vardı annemin
Sesi çocuktu rüzgarın.
Hiç anlamazdım
“Büyükler kışı sevmezmiş”
Niye?

GENÇKEN,

Düşler görmeye başladım.
Sık sık da annemi ellerimde
Bir şiir yazdım
“ELLERİNDE ANNESİNİ
GÖREBİLEN HERKESE”
Gözlerim değince
Annemin elleri, kendi ellerimde,
Kendi ellerim: hayata asi
Hayat: ellerime umarsız
Akıp giden bellekte
Akıp giden
Akıp giden hep
Hep var olan ve hiç yakalayamadığımız
Hep uzaklarda aradığımız
Ama ararken ellerimizden de geçen.

Şimdi hangisi daha çetin;
Bir anne olup hayata
Onu çoğaltmak mı ellerimizde,
Yoksa bir çocuk olup
Kendimizi umarsızca koyvermek mi akışa?

BÜYÜYÜNCE,

Bildim
Sütleri hiç tükenmeyen evlerin
Taşlıklarından taşan bereket[miş]
Bizi cezbeden,
Gizini aşikar eden hayat.
Gördüm
Annelerin mevsimleri nasıl idare ettiğini
Niçin sessizlik dilini sevdiklerini en çok
Bazen itaat, bazen isyan suretinde,
En ortasında
hiç yokmuş gibi duruşlarıyla hayatın.

Şimdi dindi sancı
En sevdiğim renk
Hâlâ sarı.