Gök Ekin
Dağ kavi, iklim sarp, çarıklar delerim
Sanrı XXVII- Cümbüş
Çarşamba, Haziran 18, 2008, 20:28
Terk edilen şefkatimi
Kağnı hızında içimi yarıp geçen acıma bağladım
Takılıyor dişleri kaburgalarıma
Nasıl da vuruyor sancısı
Kan kusturuyor
Biliyorum
Sürüye sürüye bulduracak manasını
Temizleyecek anızdan bedenimi
Kırlara taşacak
Mücessem
Renk, gece, gün, el, kol, bacak…
Yavaş yavaş tamamlanacak cümbüş.
Şefkat mi ben; ben mi şefkat
Ayırt edilmeyecek.
Kerime Aslı
Sosyal bilimler alanında doktora, bir dergide editörlük yapıyor, bir kurumda çalışıyor. Varlığı ile kalemi ters korelasyon içinde. Zamanın kutsiyetini kabul ediyor, kalıplara sıkıştırılmasını reddediyor. | Yorumları“Sanrı XXVII- Cümbüş” başlıklı yazıya ait bir yorum var
Görüşünüz
E Posta Aboneliği
Yeni yazı eklendiğinde haberdar olmak istiyorum:
-
Ben Dirimle Doğrulurken
-
Dili Faldır Aşkın Ey Taş!
-
Susun! Konuşma başlıyor
Yunus Nadir Eraslan | Çarşamba, Haziran 18, 2008, 21:57
Ah evet, kağnının gidişinde sanki acıdan neşet bir inleme duyarız. Sanki bu topraklara özğü bir acının çığlıklanışıdır tekerlerindeki. İnsanın ıstırabını öykünen ağacın inlemesi de diyebiliriz belki de… Bağışlayın beni, mısranın işaret ettiği benzetmenin dışında bir yorum yaptığımın farkındayım. Saygıyla…